Շվեդիայում 79 տարեկան հասակում մահացել է Քլարկ Օլոֆսոնը, ով պատմության մեջ մտել է որպես այն մարդ, ում գործողություններին պարտական է աշխարհը «Ստոկհոլմի համախտանիշ» տերմինի առաջացմամբ։

«Ստոկհոլմի համախտանիշ» երևույթը բնորոշվում է նրանով, որ պատանդները զարգացնում են համակրանք ու համերաշխություն իրենց առևանգողների նկատմամբ։ Այս հոգեբանական ֆենոմենը հայտնի դարձավ 1973 թվականին՝ Նորմալմշտորգում (Ստոկհոլմ) տեղի ունեցած բանկային կողոպուտից հետո։

Իրադարձությունների ընթացքում Յան-Էրիկ Օլսոնը, ով նախկինում դատապարտվել էր հանցագործությունների համար, բանտից ազատվելուց հետո որոշեց կրկին բանկ թալանել՝ վեցօրյա պաշարման ընթացքում վերցնելով չորս պատանդ։ Ոստիկանությունը, կարգավորելու նպատակով, բանտ բերեց Օլսոնի ընկերոջը՝ Քլարկ Օլոֆսոնին։

Անսպասելիորեն, պատանդների և հանցագործների միջև ձևավորվեցին սերտ հարաբերություններ։ Զոհերը, չնայած սպառնալիքներին, սկսեցին պաշտպանել իրենց առևանգողներին։ «Նրանք մեզ հետ ոչ մի վատ բան չեն արել, ընդհակառակը, նրանք շատ բարի էին», — պատմել էր պատանդներից մեկը՝ Քրիստին Էնմարկը, Շվեդիայի վարչապետի հետ զրույցի ժամանակ։

Օլսոնը դատապարտվեց 10 տարվա ազատազրկման, սակայն նույնիսկ բանտում շարունակեց ստանալ երկրպագուների նամակներ։ Ավելի զարմանալին այն է, որ նրա նախկին պատանդներն այցելում էին նրան։ Մինչդեռ Օլոֆսոնը խուսափեց պատժից՝ պնդելով, որ իրենք փորձել են օգնել պատանդներին և դեմ են եղել կողոպուտին։

Հենց զոհերի այս անսովոր պահվածքը դրդեց քրեագետ Նիլս Բեյերոտին ներմուծել «Ստոկհոլմի համախտանիշ» տերմինը։ Մինչ օրս շատ մասնագետներ վիճում են այդ հոգեբանական մեխանիզմի գիտական հիմնավորվածության շուրջ, սակայն երեւույթն արդեն ամրագրվել է հանրագիտարաններում և հոգեբանության դասագրքերում։