Սպիտակ շնաձկները (Carcharodon carcharias) կանգնած էին անհետացման վտանգի առջև վերջին սառցե դարաշրջանի ժամանակահատվածում, երբ համաշխարհային օվկիանոսի մակարդակը շատ ավելի ցածր էր, քան հիմա, և այս շնաձկները ստիպված էին գոյատևել սահմանափակ տարածության մեջ։ Սառցե դարաշրջանը վերջացավ մոտ 10,000 տարի առաջ, ինչից հետո երկրագունդը սկսեց կայուն տաքանալ, սառցադաշտերը սկսեցին հալվել, իսկ ծովի մակարդակը բարձրացավ, ինչը նպաստավոր պայմաններ ստեղծեց սպիտակ շնաձկների համար։

Տեսակելի հետազոտությունը, որը լույս է տեսել Proceedings of the National Academy of Sciences ամսագրում, նշում է, որ սառցե դարաշրջանի ընթացքում սպիտակ շնաձկները կրճատվեցին մինչև մեկ հիմնական պոպուլյացիա՝ տեղակայված Հնդկա-խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի հարավում։

Մոտավորապես 7,000 տարի առաջ սկսեցին ի հայտ գալ գենետիկական տարբերություններ, մատնանշելով մեկուսացված խմբերի ձևավորումը։ Ներկայումս գոյություն ունեն երեք գենետիկապես տարբեր պոպուլյացիաներ՝ հարավային կիսագունդում (Ավստրալիա և Հարավային Աֆրիկա), հյուսիսային Ատլանտյան օվկիանոսում և Խաղաղ օվկիանոսի հյուսիսային մասում։ Չնայած նրանց տարածվածությանը, շնաձկների ընդհանուր թիվը մնում է ցածր՝ համաշխարհային մակարդակով ընդամենը մոտ 20,000 առանձնյակներ։

Գիտնականներն ի վերջո փորձել են բացատրել, թե ինչու են պոպուլյացիաների միտոքոնդրիալ ԴՆԹ-ները տարբեր, մինչդեռ կորիզային ԴՆԹ-ն քիչ թե շատ նույնն է։ Նախկինում կարծիք կար, որ արուները տարածվում են մեծ հեռավորությունների վրա, իսկ էգերը վերադառնում են բազմացման վայրեր՝ պահպանելով յուրօրինակ գենետիկական առանձնահատկությունները։ Սպիտակ շնաձկների ԴՆԹ-ի ամենամեծ տվյալների բազայի վրա հիմնված այս նոր ուսումնասիրությունը մասամբ հաստատել է այս տարբերակը, սակայն ամբողջությամբ չի բացատրում երևույթը։

Այլ մեխանիզմներ, ինչպիսիք են սեռերի հարաբերակցության տարբերությունները կամ գենետիկական դրեյֆը, նույնպես չեն արդարացնում։ Սա թողնում է միայն մեկ վարկած՝ բնական ընտրությունը, որն առանցքային էր «հիմնական» միտոքոնդրիալ ԴՆԹ-ի համար՝ թույլ չտալով տարբերություն։ Այնուհանդերձ, սա վերջնական պատասխան չէ, և սպիտակ շնաձկների առեղծվածը դեռ սպասում է հետագա հետազոտությունների։