Գիտնականները Ղրիմի Ստարոսելիե քարանձավում հայտնաբերել են նեանդերթալցու ոսկոր, որը շուրջ 40-50 հազար տարեկան է։ Այս հայտնագործությունը կարող է արմատապես փոխել մեր պատկերացումները նախապատմական մարդկանց մասին։

«Սթար-1» անունով այդ ոսկորը գտել են մի շերտում, որը նախկինում համարվում էր միջնադարյան։ Կոլագենային զանգվածային սպեկտրոմետրիայի մեթոդը (այսպես կոչված՝ զումի տեխնոլոգիան) օգտագործելով՝ հետազոտողները կարողացել են տարբերակել այն մարդու այլ ոսկորներից։ Հին ԴՆԹ-ի հետագա ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ Ղրիմի նեանդերթալցին գենետիկորեն ամենամոտն է Սիբիրյան Ալթայի լեռների նեանդերթալցուն, որը գտնվում է ավելի քան 3 000 կիլոմետր հեռավորության վրա։

Այս հայտնագործությունը վկայում է, որ նեանդերթալցիները գաղթել են Եվրասիայի երկար տարածություններում և, որ Ղրիմը հավանաբար համալիր տարանցիկ կամ ապաստարանային կետ էր նրանց համար միջսառցադաշտային ժամանակահատվածներում։ Այս տեղում գտած քարե գործիքները և կենդանիների մորթման հետքերը համանման են Սիբիրի Օկլադնիկով և Չագիրյան քարանձավների գործիքներին։ Հետազոտության գլխավոր հեղինակ, Վիեննայի համալսարանի դոկտոր Էմիլի Պիգոտի մեկնաբանմամբ՝ «Սթար-1» նեանդերթալցիների գենետիկական մոտությունն Ալթայում հայտնաբերվածներին հաստատում է, որ նրանք կենդանի մնալ են հսկայական տարածություններում»։

Գիտնականները նշում են, որ քարե գործիքների նմանությունը խոսում է մշակութային շարունակականության մասին։ Ղրիմի քարե մշակման տեխնոլոգիան պատկանում է միկոկյան ավանդույթին, որտեղ կայծքարը մշակվել է երկու կողմերից՝ ձևավորելով բիֆեյսներ։ Սա ցույց է տալիս նրանց արհեստագործական հմտություններն ու մշակութային ավանդույթները, որոնք փոխանցվում էին թե միգրացիաների ընթացքում։

Հետազոտողները ենթադրում են, որ այն ժամանակվա կլիման ապահովել է նպաստավոր ուղիներ ճանապարհորդության համար։ Ստարոսելիե քարանձավը կարող էր լինել նեանդերթալցիների միգրացիոն ցանցի մաս, ինչը միավորել է նրանց ոչ միայն գենետիկայով, այլ նաև մշակույթով, տեխնոլոգիաներով և կենսակերպի տարրերով։