Վերջերս անցկացված հետազոտությունը ցույց տվեցին՝ ժամանակը մոտավորապես 8-9%-ով ավելի դանդաղ է թվում, երբ մարդը անշարժ հեծանիվ է քշում։ Այս գիտափորձին մասնակցել է 33 հոգի, որոնք անշարժ հեծանիվով 4000 մետր հեռավորություն են հաղթահարել։

Brain and Behavior հանդեսում հրապարակված հոդվածում գիտնականները պարզաբանել են, որ ֆիզիկական վարժությունների ժամանակ սուբյեկտիվ ժամանակը դանդաղում է իրական ժամանակի համեմատ։

Մարզման ընթացքում մասնակիցներից պահանջվել էր 30 վայրկյանից հետո դադարեցնել հետհաշվարկը՝ հիմնված իրենց ներքին զգացողությունների վրա՝ առանց վայրկյանաչափի։

Արդյունքները անսպասելի են եղել. մասնակիցները զգացել են, որ 30 վայրկյանն արդեն ավարտվել է, չնայած նրանց ժամացույցները ցույց էին տալիս, որ ավելի քիչ ժամանակ էր անցել։ Այլ կերպ ասած, ժամանակը սուբյեկտիվորեն դանդաղել է։ Նշանակալից է, որ վիրտուալ մրցակցի առկայությունը կամ առաջ անցնելու ցուցիչը ժամանակի ընկալման վրա ազդեցություն չի ունեցել։

Գիտնականները նշել են, որ ազդեցությունը կախված չէ նրանից, թե մասնակիցները մրցո՞ւմ էին, թե՞ միայնակ մարզումներ էին կատարում. ֆիզիկական ճիգերի և ծանրաբեռնվածության փաստն ինքնին փոխակերպել է ժամանակի ընկալումը։

Հոդվածում նշվում է, որ վերոնշյալ երևույթն ուշագրավ հետևանքներ ունի. մասնավորապես, կարևոր է, որ մարզիկները ճիշտ բաշխեն իրենց էներգիայի մակարդակը և գիտակցեն, թե ինչպես է ժամանակը ընկալվում մարզումների ընթացքում: Հետազոտողները ենթադրում են, որ ապագա փորձերը կարող են պարզել՝ ինչպես են արտաքին խթանները (լուսավորություն, երաժշտություն, մարզման տեսակ) ազդում ժամանակի ընկալման վրա։

Վարկածներից մեկը այն է, որ ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության ժամանակ մարմինը կերպափոխում է ներքին ազդանշանները՝ սրտի զարկերը, շնչառությունը, մկանային հոգնածությունը, և երբ ուշադրությունը նպատակաուղղված է այդ զգացողություններին, ժամանակը արտաքինից դանդաղ է թվում։

Հետաքրքրական է, որ ազդեցությունը նկատվել է ոչ միայն պրոֆեսիոնալ մարզիկների, այլ նաև ցուցաբերվող մարզման ռեժիմ ունեցող մարդկանց շրջանում։