Աֆրիկայի չորս ամենահարուստ մարդիկ միասին վերահսկում են 57.4 միլիարդ դոլար կարողություն, որն ավելի շատ է, քան մայրցամաքի 750 միլիոնից ավելի բնակչության՝ ամենաաղքատ 50%–ի ընդհանուր հարստությունը։ Այս տվյալները ներկայացվել են Oxfam–ի՝ աղքատության դեմ պայքարի կազմակերպության կողմից հրապարակված զեկույցում։

Զեկույցը ցույց է տալիս, որ 2000 թվականին Աֆրիկայում միլիարդատերեր չեն եղել, սակայն այսօր դրանց թիվը հասել է 23–ի, իսկ նրանց կուտակված հարստությունը վերջին 5 տարում աճել է 56%–ով՝ հասնելով 112.6 միլիարդ դոլարի։

Oxfam–ի գնահատականներով՝ Աֆրիկայի ամենահարուստ 5%–ը տիրապետում է մոտ 4 տրիլիոն դոլարի, ինչը երկու անգամ գերազանցում է մայրցամաքի մնացած բնակչության համախառն հարստությանը։

Հետազոտությունը նաև բացահայտել է, որ սոցիալական անհավասարության առումով ամենածանր վիճակում գտնվող երկրների գրեթե կեսը Աֆրիկայում է։

Հարկային անարդարություն

Oxfam–ը պնդում է, որ Աֆրիկայի շատ կառավարություններ քաղաքականություններ են մշակում հարուստների շահերը պաշտպանելու համար՝ նպաստելով նրանց կապիտալի ավելացմանը։

«Աֆրիկյան պետությունների մեծամասնությունը չի կիրառում պրոգրեսիվ հարկումը՝ հարուստներին արդյունավետ կերպով հարկելու և անհավասարությունը նվազեցնելու համար», – նշվում է զեկույցում։

Աֆրիկայում հարկային համակարգերը երեք անգամ ավելի քիչ արդյունավետ են կարողության վերաբաշխման առումով՝ համեմատած գլոբալ միջին ցուցանիշների հետ։ Մասնագետների կարծիքով՝ ամենահարուստ 1%–ի հարստության և եկամտի վրա լրացուցիչ 1%–10% հարկի սահմանումը կարող է տարեկան 66 միլիարդ դոլար լրացուցիչ եկամուտ բերել, որը կօգնի վերացնել կրթության ֆինանսավորման պակասը և ապահովել էլեկտրաէներգիայի հասանելիություն ամբողջ Աֆրիկայում։

Նույն զեկույցով՝ Աֆրիկան յուրաքանչյուր տարի մոտ 88.6 միլիարդ դոլար կորցնում է անօրինական ֆինանսական հոսքերի պատճառով։

Աֆրիկայի հարստագույն մարդիկ

Զեկույցի տվյալներով՝ նիգերիացի միլիարդատեր Ալիկո Դանգոտեն դեռևս մայրցամաքի ամենահարուստ մարդն է՝ 23.3 միլիարդ դոլար կարողությամբ։ Նրան հետևում են հարավաֆրիկացիներ Յոհան Ռուպերտը և Նիկի Օպենհայմերը, ինչպես նաև եգիպտացի Նասեֆ Սավիրիսը։ Այս չորսը միասին վերահսկում են հիշյալ 57.4 միլիարդ դոլարը։

Oxfam–ը նախազգուշացնում է, որ անհավասարության այս մակարդակը վտանգում է ժողովրդավարությունը, դանդաղեցնում է աղքատության դեմ պայքարը և սրում կլիմայական ճգնաժամը։ Էլիտայի կողմից իշխանության կենտրոնացումը հանրային քաղաքականությունը դարձնում է անարդյունավետ՝ թուլացնելով աղքատների աջակցության մեխանիզմները։

Աֆրիկայի ամենամեծ ժողովրդավարական երկրի՝ Նիգերիայի օրինակով՝ քաղաքական մրցավազքում մասնակցելու համար պահանջվող մեծ գումարները հաճախ բացառում են սովորական քաղաքացիներին։ Այս պայմաններում ձայնների գնումը տարածված երևույթ է, չնայած Նիգերիայի միլիոնավոր բնակիչներ դեռևս ապրում են ծայրահեղ աղքատության պայմաններում։