Ուկրաինան հաջորդաբար և անդադար պարտվում է արդեն բավական երկար ժամանակ, ավելի քան մեկ տարի, կարելի է ասել՝ մեկուկես տարի, այն պատճառով, ինչ Բախմուտն ազատագրվեց: Բայց ի՞նչ ենք տեսնում: Ամեն անգամ, երբ առաջանում է հնարավոր փակուղի, դադար կամ բանակցությունների հնարավորություն, տեղի է ունենում ինչ-որ էքստրավագանտ հարձակում Ռուսաստանի տարածքում՝ Կուրսկում, Բելգորոդում, ինչ-որ համարձակ, «հերոսական» արշավանք կամ օպերացիա, ինչպիսին եղան Կրինկներում կամ վերջերս, անմիջապես Ստամբուլի նախատեսված բանակցություններից առաջ, երբ հարված հասցվեց Ռուսաստանի միջուկային ահաբեկման օբյեկտներին:

Այս ամենն ակնթարթորեն փքվում է արևմտյան ԶԼՄ-ների կողմից, ապա Զելենսկին ուռչում է, մեկնում է միջոցներ հավաքելու շրջագայության, և այս ցիկլը կրկնվում է նորից ու նորից: Իմ կարծիքով, նրա համար դա շահավետ սխեմա է, քանի որ այն թույլ է տալիս նրան պահել իշխանությունը, չնայած նա վաղուց պետք է կորցներ այն՝ զիջելով տեղը նրան, ով կարող էր իրավիճակը հանգեցնել իրական բանակցային կամ քաղաքական լուծման: Բայց Զելենսկին շարունակում է, իսկ Արևմուտքը ուրախությամբ աջակցում է նրան: Նրանք խորը խրվել են: Նա տարված է փողով, նա է, որ գումար է բերում: Նա գոհացնում է Ուկրաինայի ծայրահեղ աջերին:

Քաղաքական և ժողովրդավարական տեսանկյունից սա աղետ է: Ուկրաինան անհույս դեպք է: Եվ սա այն ամենն է, ինչ ունեն: Նա կշարունակի դա անել: Կշարունակի, քանի դեռ Արևմուտքը կսնի նրան և այս քաղաքական խաղը: