Օգոստոսի 8-ին Վաշինգտոնում ստորագրված եռակողմ հռչակագրի շուրջ ընթացող քննարկումների համատեքստում, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունները բացահայտորեն կապարի դրության կենտրոնում են: Փաշինյանն արձագանքեց քննադատություններին, ըստ որոնց հռչակագրին իրավական ուժ չի վերագրվում և այն չի կարող դիտվել որպես հաշտության համաձայնագիր: Այս մասին փաստեց ՀԱԿ փոխնախագահ Լևոն Զուրաբյանը ֆեյսբուքյան իր էջում:

Փաշինյանն ասել է․

«Երբեմն ասում են՝ «հռչակագիր է», իբր այդ կերպ փորձելով նվազեցնել հռչակագրի արժեքը: Ուզում եմ հայտնել, որ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության լուծման շրջանակներում հիմնարար փաստաթուղթը, որը քննարկվում էր 1994 թվականից, կոչվում էր «Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահների միջև հռչակագիր»: Եթե հռչակագիրն անարժեք փաստաթուղթ է, ապա նախորդ իշխանությունները մեր ռեսուրսները՝ էներգիան և զոհվածների կյանքերը, ծախսել են անարժեք մի թղթի վրա բանակցելու համար՝ 1994-2018 թվականներին: Թող նրանք այսօր խոստովանեն, որ ժողովրդին մոլորեցրել են, երբ «հռչակագիր» էին բանակցում, և դա ոչ մի արժեք չուներ»:

Փաշինյանի այս հայտարարությունները անմիջապես քննադատության ենթարկվեցին՝ ստի մեղադրանքներով: Մինսկի խմբի հովանու ներքո հրապարակված փաստաթղթերը ներկայացվում են հետևյալ կարգավիճակներով:

1. «Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության համապարփակ համաձայնագիր», 1997 թվականի հուլիս:
2. «Լեռնային Ղարաբաղի զինված հակամարտության դադարեցման մասին համաձայնագիր», 1997 թվականի դեկտեմբեր:
3. «Ընդհանուր պետություն» փաստաթուղթ, 1998 թվականի նոյեմբերի սկզբունքներով, առանց կարգավիճակի մանրամասն նկարագրության, սակայան «համաձայնագիր» հասկացությունը կիրառվում է «Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի մասին» ենթաբաժնի վերաբերյալ:

Այս փաստաթղթերը կարելի է գտնել ՌԴ ներկայացուցիչ Վլադիմիր Կազիմիրովի անձնական կայքէջում: Մինչ օրս մնացած փաստաթղթերը չեն հրապարակվել այլ հեղինակավոր աղբյուրների կողմից: Այդուհանդերձ, այս տվյալներն էլ բավական են՝ հասկանալու, որ Փաշինյանը հերթական սուտն է կիրառում իր ձախողումները քողարկելու նպատակով:

Հատկանշական է նաև այն, որ Փաշինյանը դեռևս չի հրապարակել 2019 թվականին իր սեղանին եղած կարգավորման պլանները, որոնք իր իսկ խոստովանությամբ նա մերժել է՝ Հայաստանի անկախությունը պաշտպանելու նպատակով: Ժամանակն է բացել այդ պլանների մանրամասները և ցույց տալ մեր հանրությանը, թե ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի առաջարկը ինչ սպառնալիքներ էր պարունակում մեր անկախության համար, և ինչու այն մերժվեց նրա կողմից: