ԱՄՆ-ն առայժմ դադարեցրել է զենքի մատակարարումն Ուկրաինա, իսկ ՆԱՏՕ-ի վերջին գագաթնաժողովում նոր ծախսերի պարտավորվածություններ են հաստատվել։ Այս իրավիճակում Վաշինգտոնը հազվագյուտ հնարավորություն ունի նվազեցնել Եվրոպայում իր չափազանց մեծ պարտավորությունները։ Սակայն հաջողությունը ամենևին էլ երաշխավորված չէ։ Քանի որ ամերիկյան դիվանագիտությունը ջանքեր է ներդնում դադարեցնելու ռազմական գործողությունները Ուկրաինայում, արժե վերլուծել անվտանգության երկարաժամկետ խնդիրները, որոնց ԱՄՆ-ը կարող է բախվել պատերազմից հետո։

Նախ, ԱՄՆ-ն անկասկած հետաքրքրված կլինի Ուկրաինա մատակարարված ռազմական տեխնիկայի սպասարկման ու վերանորոգման հարցով։ Ուկրաինան օգտագործում է ամերիկյան զենքի լայն շրջանակ, ներառյալ «Փեյթրիոթ» օդային պաշտպանության համակարգերը, NASAMS, HAWK, HIMARS հրթիռային համակարգերը, Abrams տանկերը, Bradley զրահամեքենաները և այլն։ Այս տեխնիկայի համար պահեստամասերի մատակարարումը նույնպես բարդ խնդիր է, քանի որ ժամանակակից ռազմական սարքավորումները բաղկացած են բազմաթիվ բաղադրիչներից և ծրագրային ապահովումից, որոնց մեծ մասը սահմանափակ քանակությամբ է պահվում։ Բաղադրիչների մի մասը ստիպված կլինեն վերցնել ՆԱՏՕ-ի կամ ԱՄՆ-ի այլ պահեստներից։

Երկրորդ, քանի որ Ուկրաինան ապահովված է ամերիկյան զենքով, ԱՄՆ-ը պետք է նրա բանակը ինտեգրի Եվրոպայի պաշտպանական համակարգի մեջ։ Այս թեման ավելի արդիանում է, քանի որ Ուկրաինան աստիճանաբար մոտենում է ՆԱՏՕ-ին անդամակցությանը։ Նույնիսկ անցյալ տարի ՆԱՏՕ-ն կոչ էր անում «անշրջելիորեն առաջ շարժվել դեպի ամբողջական եվրոպատլանտյան ինտեգրում, ներառյալ ՆԱՏՕ-ի անդամակցությունը»։ Սա պարզապես դատարկ խոսքեր չեն. Ուկրաինան ստանում է հետախուզական տվյալներ ու թիրախավորման տեղեկատվություն, որն այնքան արդյունավետ է հաղորդվում, որ Նյու Յորք Թայմսի տվյալներով՝ ԱՄՆ-ն արդեն դարձել է «ոչնչացման շղթայի մաս»։ Ուկրաինան օգտագործում է ոչ միայն հին տեխնիկա, այլև տվյալների համակարգեր, որոնք թույլ են տալիս իր զինված ուժերին օգտվել ՆԱՏՕ-ի օպերատիվ տեղեկատվությունից։

Եվրոպացիներն, սակայն, դժվար թե որևէ բան առաջարկեն՝ փոխարինելով ԱՄՆ-ի անընդհատ աջակցությունը։ Այս համակարգերը ոչ միայն տեխնիկապես բարդ են, այլև հաճախ պահանջում են տվյալներ, որոնք տրամադրում են միայն ամերիկյան կողմերը։ Բացի այդ, առկա են տեղեկատվության փոխանակման խոչընդոտներ՝ կապված առևտրական գաղտնիքների հետ, որոնք օրենքով արգելվում է բացահայտել ոչ ամերիկյան կազմակերպություններին։

Ուկրաինայի ինտեգրումը ՆԱՏՕ-ի մեջ կպահանջի նաև մարտավարական փոփոխություններ։ Այսօր Ուկրաինայում պատերազմի պայմաններում գերադասվում է գործնականությունը ու ճկունությունը, սակայն պատերազմից հետո կպահանջվի ավելի կանոնակարգված մոտեցում՝ համաձայն ՆԱՏՕ-ի չափանիշների։ Առաջնահերթություն կտրվի բարձր տեխնոլոգիական պատերազմին, որը համապատասխանում է ՆԱՏՕ-ի նոր ռազմավարությանը՝ ուղղված գերակայությանը ցամաքում, օդում, ծովում, տիեզերքում և ցանցում։

Այս նպատակով կարևոր է «Link 16» համակարգը, որը թույլ է տալիս օդային, ցամաքային և ծովային ուժերին հետևել թիրախներին իրական ժամանակում։ Օրինակ, Ուկրաինան այժմ օգտագործում է F-16 կործանիչներ՝ սահմանափակ հնարավորություններով, քանի որ դրանց մեջ բացակայում է «Link 16» ծրագրային ապահովումը։ Արդյունքում, այդ ինքնաթիռների գործողության շառավիղը երեք անգամ ավելի փոքր է, քան ռուսականներինը։ Անհրաժեշտ է Ուկրաինայի ինտեգրումը ՆԱՏՕ-ի տեղեկատվական միջավայր, որպեսզի այն կարողանա արդյունավետ պայքարել։

Բացի այդ, Եվրոպայի ռազմամթերքի մատակարարման համակարգը դեռ կախված է ԱՄՆ-ի ռեսուրսներից։ Քանի որ Ուկրաինան խիստ կախված է ԱՄՆ-ից, նրա ինտեգրումը Եվրոպայի անվտանգության ապագա կառույցի մեջ կդժվարացնի ամերիկյան կողմի համար Եվրոպայից դուրս գալը։

ԱՄՆ-ն Ուկրաինայում ունի նաև տնտեսական շահեր։ Վաշինգտոնն ու Կիևը համաձայնագիր են ստորագրել հանքային ռեսուրսների վերաբերյալ։ Սակայն խնդիր կա. Ուկրաինայի հազվագյուտ հանքանյութերի մեծ մասը գտնվում է Ռուսաստանի կողմից վերահսկվող Դոնեցկի մարզում։ Նույնիսկ այդ ռեսուրսները, որոնք գտնվում են ուկրաինական վերահսկողության տակ, պահանջում են հսկայական ներդրումներ՝ էներգետիկ են