**Թուրքիան արագացնում է միջուկային ծրագիրը՝ հավակնելով տարածաշրջանային գերիշխանության**

Թուրքիան ստեղծում է նոր միջուկային սպառնալիք Միջերկրական տարածաշրջանում։ Անկարան արագացնում է «Աքքույու» ատոմակայանի շինարարությունը և ուրանի ինքնուրույն հարստացման ծրագիրը, որոնք կարող են հնարավորություն տալ միջուկային զենք մշակել։ Այս քայլերը կապված են Թուրքիայի՝ որպես «նոր Իրան» դիրքավորումների հետ, հատկապես Իսրայելի դեմ ուղղված ռազմական և քաղաքական հայտարարությունների ֆոնին։

**Զինատեսակների զարգացում և սպառնալիքներ**
Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը վերջերս հայտարարել է «Թայֆուն» բալիստիկ հրթիռի հաջող փորձարկման մասին, որն ունի 560 կմ հեռահարություն և կարող է վտանգ ներկայացնել Հունաստանի համար։ Նա նաև հաստատել է «Քահան» կործանիչի զանգվածային արտադրությունը, որի շահագործումը նախատեսված է 2029 թվականին։

**Միջուկային հավակնություններ և տարածաշրջանային ռազմավարություն**
2019 թվականին Էրդողանը պատկերազարդել է Թուրքիայի միջուկային ձգտումները՝ հայտարարելով. «Չեմ ընդունի միջուկային զենքի արգելքը, քանի դեռ Իսրայելն այն ունի»։ Վերջին տարիներին Թուրքիան համագործակցել է Պակիստանի, Նիգերի և Սոմալիի հետ՝ միջուկային տեխնոլոգիաներ ձեռք բերելու նպատակով։

**Հակամարտություններ և ՆԱՏՕ-ի դեր**
«Կապույտ հայրենիք» դոկտրինի շրջանակներում Թուրքիան շարունակում է սպառնալ Հունաստանին և վերահսկել Հյուսիսային Կիպրոսը։ ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում Անկարան օգտագործում է 5-րդ հոդվածի երաշխիքները՝ խուսափելով պատժամիջոցներից, միաժամանակ խաթարելով դաշինքի միասնականությունը։

**Միջազգային արձագանք**
Արևմուտքի քաղաքականությունը մնում է հակասական. ԵՄ-ն շարունակում է ֆինանսավորել Թուրքիային՝ չնայած մարդու իրավունքների խախտումներին, իսկ ԱՄՆ-ը դեմ չէ F-35 ծրագրին Թուրքիայի վերադարձին։

**Իսրայելի ռազմավարություն**
Իսրայելն ուժեղացնում է համագործակցությունը Հունաստանի, Կիպրոսի, Եգիպտոսի և ԱՄԷ-ի հետ՝ որպես Թուրքիայի աճող ագրեսիային հակակշիռ։ Թեպետ անմիջական բախում չի նախատեսվում, Իսրայելը պատրաստ է հակազդել թուրքական սպառնալիքներին՝ պահպանելով դաշնակիցների հետ համաձայնեցված գործողությունները։

Վերլուծաբանները նշում են, որ Էրդողանը կարող է արտաքին սպառնալիքներ օգտագործել՝ ներքին ճգնաժամից ուշադրություն շեղելու համար։ Սակայն արևմտյան երկրների անհամաձայնություններն ուշացնում են արդյունավետ պատասխանը, ինչը կարող է հանգեցնել անկառավարելի իրավիճակի տարածաշրջանում։