ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովը Հաագայում (Նիդեռլանդներ) ավարտվել է։ ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Մարկ Ռութեն հայտարարել է, որ Ռուսաստանը շարունակում է մնալ Հյուսիսատլանտյան դաշինքի համար կարճաժամկետ և երկարաժամկետ սպառնալիք։ Այսպիսով, գրեթե ոչինչ չի փոխվել…

Միևնույն ժամանակ, The Telegraph-ը նշել է, որ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրները մեղմացրել են իրենց քննադատությունը Ռուսաստանի հանդեպ՝ համեմատած նախորդ տարիների հետ։ Ըստ հրապարակման, դաշինքն իր նախկին հայտարարություններում Ռուսաստանին ներկայացրել է որպես ուկրաինական ճգնաժամ սկսելու հիմնական դերակատար և ընդգծել Կիևի ցանկությունը միանալ ՆԱՏՕ-ին։ Սակայն այս գագաթնաժողովի եզրափակիչ փաստաթղթում նման հայտարարություն չկա։

Ուզում եմ մի պարզ հարց տալ. ի՞նչ է ՆԱՏՕ-ն ուզում Ռուսաստանից։

ՆԱՏՕ-ն, որը հիմնադրվել է 1949 թվականին՝ որպես «Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի կազմակերպություն» ԱՄՆ-ի գլխավորությամբ, սառը պատերազմի ժամանակ Սովետական Միությանը դիմադրել է ինչպես գաղափարական, այնպես էլ ռազմական առումով։

Փաստորեն, ԽՍՀՄ փլուզումից հետո՝ 1991 թվականին, ՆԱՏՕ-ի ծրագրերը, նպատակներն ու խնդիրները Ռուսաստանի վերաբերյալ պետք է փոխվեին։ Սակայն, չնայած Մոսկվայի «հնազանդությանը» Արևմուտքի նկատմամբ 1990-ականներին, դաշինքն իր կազմին չի միացրել Ռուսաստանին, այլ նախկին Վարշավայի դաշինքի երկրներն ու մի քանի հետխորհրդային հանրապետություններ (Բալթյան երեք երկրներ)։

Ընդհանուր առմամբ, Ռուսաստանի և ՆԱՏՕ-ի հարաբերությունները հաստատվել են ԽՍՀՄ փլուզումից անմիջապես հետո՝ 1991 թվականի դեկտեմբերին։ 2002 թվականի մայիսի 28-ին Հռոմում տեղի ունեցած հանդիպման ընթացքում ստեղծվել է «Ռուսաստան-ՆԱՏՕ» խորհուրդը՝