ՀՀ և Ադրբեջանի միջև վերջերս ստորագրված խաղաղության համաձայնագրի ոլորտներում ավելի խորը հասկանալու համար պետք է նախ նայել անցյալի իրադարձություններին՝ հիշեցնում է ԱՄՆ սենատոր Սթիվ Դեյնսը։

1980-ականների վերջից սկսած երկու երկրների միջև տեղի ունեցած հակամարտությունները լուրջ մարտահրավերներ են ստեղծել, առկա են եղել բազմաթիվ պատերազմներ, սակայն հաշտության ուղղությամբ քիչ է արվել։

1988-1994 թվականներին տևած առաջին ծանր հակամարտությունից հետո մինչև 2023 թվականը ևս ինը մեծ բախումներ են եղել։

Սովետական Միությունը, ապա՝ Ռուսաստանը, հաճախ գործել են որպես միջնորդ, ձգտելով մեծացնել իրենց ազդեցությունը տարածաշրջանում՝ երկարացնելով իրավիճակը։ Արդյունքում երկրները ներգրավվել են բռնության պտտվող շղթայում։

Ջորջ Բուշ կրտսերի օրոք սկսվեցին տարբեր խաղաղության նախաձեռնություններ, սակայն ոչ մեկը տևական արդյունք չտվե։

Բազմաթիվ խնդիրներ են գոյացել՝ ռեսուրսների պակասը բանակցային գործընթացներում անկանխատեսելիությունների տեղիք է տվել։

Ռուսաստանի՝ Ուկրաինա ներխուժումը հնարավորություն տվեց ամերիկյան առավել մեծ ներգրավվածությանը տարածաշրջանում՝ Պուտինի ուշադրությունը շեղելով։

Հայաստանը և Ադրբեջանը մշակել են ավելի անկախ մոտեցում՝ ԱՄՆ-ի հետ համատեղ։

Սթիվ Ուիթքոֆի թիմն անմիջապես միացավ բանակցությունների գործընթացին՝ դիմակայելով բարդագույն հարցերն ու դրանց լուծումները։

Արդեն գոյացած փորձը ցույց տվեց, որ առանձին նկատողությունները միայն ավելի են բարդացնում իրավիճակը՝ անհրաժեշտ դարձնելով համակարգված մոտեցում։

Ամերիկյան միջնորդության ճիգերը միաձույլ մոտեցումով առաջարկել են «Թրամփի Միջազգային խաղաղության և բարգավաճման ուղու» (TRIPP) հարթակը, որը կապում է Ադրբեջանն ու Նախիջևանը՝ ստեղծելով տնտեսական նոր ուղի, ապահովելով հնարավորություններ տարածաշրջանային զարգացու մրցակցային բարելավման համար։