Վերջերս արդիականություն ձեռք բերած կարևոր հարցերից մեկի շուրջ քննարկումներ են ծավալվում․ «Ի՞նչ է տվել Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչումը, և արդյո՞ք այս հարցը մեզ պարտադրվել է օտար ուժերի կողմից՝ իրենց շահերին ծառայելու նպատակով»։ Նշենք, որ հրեաները նման հարց չեն բարձրացնում՝ գիտակցելով Հոլոքոստի նշանակությունն ու հնարավոր ազդեցությունը։ Այս կարծիքը հայտնել է իր գրառմամբ իրավագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Գևորգ Դանիելյանը։

Պրոֆեսոր Դանիելյանը շեշտում է, որ անկախ նրանից, թե որ ուժերին է ձեռնտու այս հարցի բարձրացումը միջազգային արտագնթածքում, այն առաջնահերթ մեր ինքնության և արժանապատվության խնդիրն է։ Ցեղասպանությունը չի սահմանափակվում միայն պատմական փաստով. այն մեր պատմության ու մշակույթի լիարժեք յուրացման փորձ է։ Դրա հիմքում դրվել է թեզը, թե «այս տարածքում հայ չկա, ուստի ամեն ինչ մերն է եղել»։ Թուրքիայի իշխանությունները հաճախ նշում են 55 հազար հայի առկայությունը որպես հանդուրժողականության օրինակ, սակայն խնամքով շրջանցում են այն փաստը, որ 100 տարի առաջ Հայոց ցեղասպանությունից հետո ևս այստեղ ապրում էին շուրջ 2,5 միլիոն հայեր։

Ցեղասպանության ճանաչումը ստիպել է թուրքական իշխանություններին որոշակիորեն անհանգստանալ և որոշ քայլեր ձեռնարկել, ինչը այլապես կսպառնար ընդհանրապես անտեսվել։ Միջազգային ճանաչումը բարդացնում է մեռած քաղաքականության շարունակությունը և ավարտը։

Այս համատեքստում կարևոր է մտածել հետևյալ հարցի շուրջ՝ ինչու Ադրբեջանը միլիարդներ է ծախսում Մեղրիով ճանապարի համար, երբ ունի այլ պակաս ծանրաբեռնված ճանապարհներ։ Առկա է նաև անհանգստություն, որ Սյունիքը կարող է կիսել Նախիջևանի ճակատագիրը…