Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի նախկին տնօրեն Հայկ Դեմոյանը բաց նամակ է ուղարկել թանգարանի գիտաշխատողներին, որտեղ նա նշում է բոլոր մեղադրանքներն ու գնահատականները, որոնք ուղղված են վերջիններիս:

Նամակի սկզբում Դեմոյանն ընդգծում է, որ թանգարանի գիտաշխատողները լռեցին թանգարանի անցած ճանապարհի և ներգրավված հանցագործությունների մասին՝ վերջին 15 տարիների ընթացքում: Այս լռությունը ենթադրում է, որ նրանք մեկը դարձան ազգային խայտառակության՝ «թավշյա հեղափոխության» կցորդ-կամակատարներ:

Դեմոյանը հայտարարել է, որ գիտաշխատողները լուռ համաձայնեցին ու թույլ տվեցին, որ «թավշյա» հանցախումբը վերակացավնի նրանց փոխարեն ազգագրագետի, ով ի սկզզբանե հայտարարեց, որ ինքը 20-րդ դարասկզբի իրադարձությունների մասնագետ չէ:

Նա նաև նշում է, որ գիտաշխատողները իրենց աշխատավարձի և կառավարական դրամաշնորհների համար լռություն պահպանեցին այն ժամանակ, երբ Նիկոլ Փաշինյանը և նրա կողմնակիցները ժխտում էին Հայոց ցեղասպանության պատմական փաստը, չնայած մասնագիտական եզրակացություններ կարող էին տալ ժխտողականության դեմ պայքարի անհրաժեշտության մասին, ինչը նրանց աշխատանքային առաջնահերթությունը պետք է լիներ:

Դեմոյանը հատկապես աննկատ է թողնում Փաշինյանի կողմից արցախահայության դեմ իրականացված ցեղասպանության դեպքերի վերաբերյալ հանցավոր համաձայնության գալու և Արցախում հայերի գոյություն չունենալու հայտարարություններին չարձագանքելը:

Նամակում նշվում է, որ գիտաշխատողները իրենց մասնագիտական խիղճը և արժանապատվությունը գրավ դրեցին՝ վերածվելով անանուն էակների, ովքեր պաշտպանում են ցեղասպանության մեջ մեղսակից կառավարությանը:

Դեմոյանը փորձում է հասկանալ իրենց գործողությունների պատճառները, սակայն կարոտում է զայրույթը՝ փոխարենն իր մեջ գերակշռված համարվում է ամոթի զգացումը: Նա հիշում է, որ շատերին աշխատանքի է ընդունել և միասին ջանքեր գործադրելու ճանապարհով անցել:

Նամակի վերջում Դեմոյանը շեշտում է, որ գիտաշխատողները իրենց օրինակով ցույց տվեցին իրենց ներքին հիմնադրման անկատարությունն ու վճարողունակությունը՝ իրենց համոզմունքները և գիտելիքները վաճառելու համար:

Նամակը կոչ է անում պահել այն որպես անձնական գործի մաս, որպեսզի այն ուղեկցի նրանց ողջ կյանքում և թող նրանց ժառանգներն իմանան սույն նամակի բովանդակության մասին:

«Նողկանքով ու ամոթի գերագույն զգացումով, ժամանակին ձեր՝

Հայկ Դեմոյան»։