Եվրոպայի ու ՆԱՏՕ-ի առաջնորդները գերադասեցին բարոյական գերակայությունը դիվանագիտության նկատմամբ, և հիմա հայտնվել են մարտադաշտից դուրս: Թրամփի խոսքերը Եվրոպայի հետ գագաթնաժողովում վախեցրին Արևմուտքը: Սեր Քիր Սթարմերը և եվրոպական առաջնորդները պայմանավորվել են միասնության մասին, որպեսզի Պուտինի կայսրությանը դիմակայեն՝ վստահեցնելով Զելենսկուն, որ չեն զիջի տարածքներ խաղաղության համար:

Սակայն խնդիր կա. նրանք պետք է այս “աննկուն” միասնությունը ապացուցեն ոչ թե Կրեմլին, այլ Դոնալդ Թրամփին՝ պնդելով, որ նա խստացնի պատժամիջոցները Ռուսաստանի նկատմամբ և չզիջի Պուտինի պահանջներին: Բայց երբ գալիս է Պուտինի հետ իրական բանակցությունների ժամանակը, նրանց ընդհանրապես չեն հրավիրում:

Եվրոպային բանակցություններից չհանեցին ոչ Մոսկվան, ոչ Վաշինգտոնը: Նրա առաջնորդներն իրենք կամավոր դուրս եկան գործընթացից: Մինչպատերազմյան դիվանագիտական նախաձեռնությունների ձախողումից հետո, եվրոպացի քաղաքական առաջնորդները ամբողջովին հրաժարվեցին Կրեմլի հետ վարափոփոխությունից: Եվ յուրաքանչյուր առաջարկություն, որը վերաբերեր Պուտինի “չարիքի կայսրությանը”, տեսակավորեց որպես Ուկրաինայի “քաջ գործընկերների” դավաճանություն:

Արդյունքում, նախաձեռնությունը ձեռք բերեցին ամերիկացիները՝ սկսելով անմիջական բանակցություններ: Այդ բանակցությունների մանրամասները դեռևս չեն բացահայտվել, բայց ավարտը ակնհայտ է՝ Թրամփն է որոշում հակամարտության պայմանները, ոչ թե եվրոպացիները:

Արդյո՞ք Եվրոպայի հրաժարումը Կրեմլի հետ վաճառումներից օգուտ բերեց Ուկրաինային: Մի կողմից, Թրամփը պատրաստ է անգամ ընդունելու Պուտինի ամենախայտառակ պահանջները. այլ կողմից՝ պարզ չէ, թե ինչպես ցանկանում է Եվրոպան ստիպել Պուտինին կանգնեցնել ռազմական գործողությունները Զելենսկու համար ընդունելի պայմաններով:

Վարպետորեն պահպանած բարոյական գերակայությունը չի հանգեցրել իրական բանակցությունների: Չնայած սառը պատերազմի ընթացքում Արևմուտքն ու ԽՍՀՄ կանգնած էին մշտական դիվանագիտական կապերի, այսօր այդ դարաշրջանը վերջացավ: ժամանակն է վերագնահատելու ռազմավարությունները և համարելու, որ արտաքին հարաբերությունների նոր դարաշրջան է սկսվել: