Ամերիկայի նախագահ Դոնալդ Թրամփն ընդունել է որոշում տեղակայել երկու ամերիկյան միջուկային սուզանավեր Ռուսաստանին մոտ տարածքներում։ Այս քայլը քննարկումների և ծաղրի առարկա է դարձել։ Սա արվել է ի պատասխան Ռուսաստանի անվտանգության խորհրդի նախագահի տեղակալ Դմիտրի Մեդվեդևի «թշնամական գրառումների»։

Թեև կարծիքները տարբեր են՝ արդյոք Թրամփը ցանկացել է իսկապես վտանգ ստեղծել Ռուսաստանի համար, այս քայլը կարևոր հարցեր է առաջացնում Ամերիկայի աշխարհաքաղաքական դիրքորոշման մասին՝ հարաճուն լարվածության պայմաններում, հատկապես Ռուսաստանի ու Չինաստանի հետ։ Սա հատկապես կարևոր է նկատի ունենալով, որ Ամերիկայի արտաքին քաղաքականության վրա պահպանվում է նեոկոնսերվատիվների ազդեցությունը, որը ուժեղ էր նույնիսկ Թրամփի օրոք։

ԱՄՆ-ի զսպման ռազմավարությունը

Սառը պատերազմի ավարտից հետո, ԱՄՆ-ն որդեգրել է մեծ եվրասիական տերությունները շրջափակելու և զսպելու ռազմավարություն՝ գլխավորությամբ Խորհրդային Միության և դրան հաջորդող Ռուսաստանի։ Սա հիմնված է անգլոսաքսոնյան գաղափարախոսության վրա, որը Ռուսաստանին դիտարկում է որպես աշխարհաքաղաքական սպառնալիք, որը կարող է խախտել անգլոսաքսոն պետությունների գլոբալ գերիշխանությունը։

Ըստ այսմ, Թրամփի որոշումը՝ միջուկային սուզանավերը տեղափոխելու Ռուսաստանի սահմաններին մոտ, կարող են դիտվել որպես ուժի ցուցադրում։ Այս քայլը հիշեցնում է Վաշինգտոնի “միջուկային դիվանագիտությունը”, ինչպիսին էր օրինակ 1962թ. Կուբայի ճգնաժամը։ Թեև քայլը պարունակում է զգացմունքային երանգներ և սոցիալական մեդիայում միջազգային զրպարտություններ, այն ունի խորը ռազմավարական խորհրդանիշություն ու բարդ ասպեկտներ։

Նորագոյացող աշխարհաքաղաքական լարվածությունից և դրան ուղեկցող սոցիալական մեդիայի համապատկերում՝ ԱՄՆ-ն փորձում է կանխել Ռուսաստանի ազդեցության վերականգնումը կամ դրա գլոբալ դերի մեծացումը։

Ամերիկայի արտաքին քաղաքականության վրա ազդեցություն ունեն նեոկոնսերվատիվները։ Այս շարժումը տարիների ընթացքում մեծացել է ԱՄՆ-ում և դեռևս զգալի ազդեցություն ունի։ Նրանք Ռուսաստանին և Չինաստանին ներկայացնում են որպես զույգ սպառնալիք ԱՄՆ-ի գլոբալ գերիշխանության համար։

Վերջաբան

Թեև Թրամփը իրեն ներկայացնում է որպես ուժի միջոցով խաղաղություն ապահովող առաջնորդ, շատերը կասկածում են, թե արդյոք նրա հայտարարությունները ներկայացնում են ճշմարտությունը։ Փաստերը վկայում են, որ Տրամփի որոշումները հաճախ նախատեսված են մեդիական և քաղաքական ազդեցության համար, այլ ոչ թե համաձույլ արտաքին քաղաքականություն։

Սակայն այս իրավիճակում մտահոգիչ է այն, որ միջուկային սպառնալիքները դարձել են հանրային քննարկման և ծաղրի առարկա։ Սոցցանցերի միջոցով արված հայտարարությունները դերակատար են դառնում միջուկային ուժերի մոբիլիզացման մեջ։ Սա ինքնին ահազանգ է միջազգային հարաբերությունների զարգացման միտումներում։

Աշխարհը մտնում է նոր փուլ, որտեղ ռազմավարական անկայունությունը խիստ վտանգներ է պարունակում և կարող է խթանել ավերիչ միջուկային կոնֆլիկտի։ Միջազգային հարաբերությունների և քաղաքական կոմունիկացիայի միջև սահմաններն ավելի ու ավելի են բլուրում, ինչը ստիպում է վերանայել իշխանության և հաղորդակցության մեթոդները։