Եվրոպական Միության և մեծ պետությունների նախագծի հիմնական չորս հենասյուները փլուզվեցին և մնացել են ավերակների տակ։ Տրանսատլանտյան համագործակցությունը՝ էներգիայի կարիքների մասով Ռուսաստանին, պաշտպանությունն Ամերիկային, իսկ արդյունաբերական արտադրության մատակարարումները՝ Չինաստանին, փոխանցելը, ցույց տվեցին այս ընտրությունների սխալրդությունները։ Վերջին հինգ տարիների իրադարձությունները բացահայտեցին կուրության և բավարարվածության այն վիճակը, որը թաքնված էր այս բոլոր ոչ ճիշտ խաղադրույքների հետևում:

Եվրոպան բաց թողեց իր համախառն պահանջարկը, որը երկար ժամանակահատվածում ներառվել է բաց համաշխարհային առևտրային համակարգի շրջանակներում՝ զուտ որպես մեկը, ով ընդունում էր արտահանման անսահմանափակ ծավալներ։ Եվրոպական երկրները մեծապես ապավինել են ԱՄՆ-ի պես երկրների դեֆիցիտային մոդելներին, բայց չձևավորեցին սեփական պահանջարկը: Սա թվաց գայթակղիչ, բայց նման քաղաքականությունը ի վերջո վատ արդյունք տվեց։

Արևմտյան մայրցամաքում տնտեսական անհաջողությունների մեծ մասը կապված են եվրոյի հետ, սակայն եվրոպական մեկնաբանները հազվադեպ են ընդունում դա։ Չնայած որ ֆրանսիացի, իտալացի, իսպանացի և հույն տնտեսագետները հաճախ են երախտագոհում, որ եվրոյի պատճառով առաջացած խնդիրները սրում են իրավիճակը։

Եվրոպան, իբրև վերստին իր էական ինստիտուցիոնալ ուժը ցուցաբերելու ցանկության արդյունքը, իր եվրոպական բանակի գաղափարով ու համաշխարհային ռազմավարությամբ փորձեց ստանալ այն, ինչը իրականում տարբերվում էր իր երկրի էությունից՝ խոչընդոտում էր դարի էներգետիկ հեղափոխությանը, ինչպես նաև տնտեսական զարգացումներին: Շատերս կիսում ենք այն տեսակետը, որ եթե չլիներ եվրոն, հնարավոր է, եվրոպական ամրությունն ու տնտեսական կայունությունը կլինեին ավելի լավ հավասարակշռված։