Սուրբ Աթոռում Հայաստանի Նախկին դեսպան Միքայել Մինասյանը մեկնաբանել է գործարար Սամվել Կարապետյանի դեմ առաջացած իրավիճակը։ Իր հրապարակման մեջ նա նշել է.

«Այս դեպքը միայն Սամվելի մասին չէ։ Ոչ էլ եկեղեցու կամ հայ ժողովրդի պատմության, Արցախի, Սյունիքի, հանձնված բնակավայրերի, մոռացված Ջերմուկի կամ պարտված պատերազմի մասին։ Վերաբերում է ո՛չ ՀԷՑ-ին, ո՛չ ինքնիշխանությանը, ո՛չ Ռուսաստանի դեմ ուղղված քաղաքականությանը։ Սա մեր բոլորիս մասին է։ Այս ամենն դիտելիս՝ ամոթից հասնում ես զզվանքի, ցավից՝ հուսահատության։

Սամվել Կարապետյանը երբեք չի զբաղվել ինքնագովազդով։ Երբեք։ Եթե հակառակը լիներ՝ հավանաբար բոլորը կիմանային, որ նա հայոց հազարամյակների պատմության ամենաակնառու բարերարներից է։

Ի՞նչն է Սամվելին տարբերում Քըրք Քըրքորյանից, Հովհաննես Լազարյանից, Ալեք Մանուկյանից կամ Գալուստ Գյուլբենկյանից։ Մի բանով միայն. բացի ֆինանսական աջակցությունից, ճգնաժամի պահին նա ֆիզիկապես հայտնվել է ՀՀ-ում՝ մնալով իր ժողովրդի կողքին։ Սեփական անվտանգությունը վտանգի ենթարկելով՝ հայտարարել է. «Ես այստեղ եմ»։

Բոլոր ազգերն ունեն միլիարդատերեր, սակայն այսօր շատ քիչ պետություններում են նրանք, որ կանգնած են կենսագոյության սպառնալիքի առջև։ Այդ քչի մեջ էլ եզակի են հարուստները, որոնք կարողանում են ճգնաժամային պահին ձայն հանել։ Դժվար է գտնել երկիր, որտեղ նման բարերարին հետապնդեն, ու դա չարձագանքի հասարակության մոտ։

Եթե Սամվելի նվիրատվություններն ունենային գործնական նպատակ, ապա հարյուրավոր մշակութային գործիչները, մարզիկները, գիտնականները, ձեռներեցները, որոնց տարիներով օգնել է, այսօր բացեիբաց կլինեին նրա կողքին։ Նրանց թվում կլինեին նաև Ռուսաստանի, Արցախի, Հայաստանի բնակիչները, ում համար նա կառուցել ու շարունակում է կառուցել հիվանդանոցներ, բնակելի տներ, ապահովել կրթություն ու կացարան։

Ուշադրություն չեմ դարձնում այդ մարդկանց լռությանը. ավելի կարևոր է, որ Սամվելն այս ամենն արել է առանց պատասխանի սպասելու։ Նույնիսկ այսօր, երբ հայ ժողովրդի բոլոր շերտերը՝ ներառյալ իշխանությանը հավատարիմ մարդիկ, համոզված են, որ Սամվելը բանտարկվել է իր դիրքորոշման համար։ Նա մեր պատմության մեծագույն բարերարն է և միակը, ով բանտում է՝ խղճի և արժանապատվության համար։ Նրա կալանավորումը տրամաբանական է ավելի լայն իրադարձությունների շրջանակում.

• Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը Բեռնում քննարկում է Արցախի խնդիրը և նրա բնակիչների վերադարձի իրավունքը,
• Հայաստանի ղեկավարն այցելում է Թուրքիա,
• Իշխանություններն սկսում են բացահայտ քննադատել Հայ Առաքելական եկեղեցին,
• Աշխարհի ամենահարուստ հայերից մեկը դիրքեր է գրավում եկեղեցու և ազգի արժանապատվության պաշտպանության դիրքերում,
• Նա անմիջապես հայտնվում է բանտում,
• Մինչդեռ ծեծողը ժամանում է Աբու Դաբի Ալիևի հետ գաղտնի բանակցությունների՝ Հայաստանի ողջ սեփականությունը տրամադրելու դիմաց իշխանությունը պահպանելու համար։

Սա Սամվելի կամ եկեղեցու մասին չէ։ Սա մեր բոլորի՝ որպես հայերի և մեր պետության մասին է։ Պատմություն, որն սկիզբ է առել Սան Ստեֆանոյից, արյունով գրվել Ստեփանակերտում և ներկա պահին արձագանքում է Երևանում։ Այս պատմության անունը Հայկական հարց է»։