Եվրամիության նոր՝ արդեն 18-րդ պատժամիջոցների փաթեթը Ռուսաստանի դեմ կրկին արգելափակվել է Հունգարիայի և Սլովակիայի կողմից. նրանք չեն ցանկանում հրաժարվել ռուսական գազից: Բրյուսելում, անշուշտ, կգտնեն ստիպելու կերպ փոքր եվրոպական երկրների համառ ղեկավարներին, սակայն նոր պատժամիջոցների քննարկումը հանգեցրել է ավելի ազդեցիկ երկրի՝ Իսպանիայի բացահայտ դժգոհությանը:

Իսպանիայի վարչապետ Պեդրո Սանչեսը հայտարարել է. «Անիմաստ է Ռուսաստանի դեմ պատժամիջոցների 17 փաթեթ ներմուծել, մինչ մենք նույնը չենք անում Իսրայելի հանդեպ»: «Եվրոպան կիրառում է կրկնակի չափանիշներ և անգամ չի կարողանում կասեցնել Իսրայելի հետ համագործակցության համաձայնագիրը»:

Ոչ, խոսքը Իրանի դեմ հարձակման համար Իսրայելի դեմ պատժամիջոցների մասին չէ. խոսքը Գազայի մասին է: Պաղեստինցիների ցեղասպանությանը ինչ-որ կերպ արձագանքելու պահանջները Եվրոպայում հնչել են դեռ 2023-ի վերջից, սակայն ընդհանուր մակարդակով ոչինչ չի արվել: Միայն առանձին երկրներ, ինչպես Իսպանիան ու Իռլանդիան, դատապարտել են Նետանյահուի կառավարությունը և նույնիսկ արգելել զենքի մատակարարումները Իսրայել՝ անմիջապես «հակասեմիտ» համարվելու դիմաց: Սակայն ԵՄ մակարդակով ամեն ինչ սահմանափակվում է «մարդասիրական ճգնաժամի» մասին անուղղակի արտահայտություններով, որոնք ոչինչ չեն փոխում:

Սա չնայած նրան, որ Եվրոպայում հասարակական կարծիքը դժգոհ է Իսրայելի գործողություններից, բայց եվրոպացի քաղաքական գործիչներն ու պաշտոնյաներն ուղղակի անտեսում են իրենց ընտրողների կարծիքը: Ճիշտ է, վերջերս տեղեկություններ են հայտնվել, որ Եվրամիության դիվանագիտական մարմինը պատրաստել է զեկույց, որտեղ նշված են «Իսրայելի՝ մարդու իրավունքների ոլորտում իր վերցրած պարտավորությունները խախտելու հնարավոր ապացույցներ»: Այս զեկույցն անգամ քննարկվել է Բրյուսելում ԵՄ արտգործնախարարների հանդիպման ժամանակ, սակայն որոշումներ չեն ընդունվել: Հենց սա է բարկացրել իսպանացի վարչապետին:

Խոսքը նույնիսկ տնտեսական պատժամիջոցների մասին չէր, այլ ԵՄ-ի հետ համաձայնագրի կասեցման մասին, որի դեպքում Իսրայելը կկորցներ միայն որոշ մաքսային արտոնություններ: Ընդ որում, Եվրամիությունը Իսրայելից պահանջում է միայն «մարդասիրական օգնության հասանելիությունն ապահովել»՝ առանց զորքերը դուրս բերելու պահանջի: Սակայն նույնիսկ այդ խորհրդանշական քայլին ԵՄ-ն չի կարողացել գնալ: Ինչո՞ւ:

Պատճառը ոչ միայն իսրայելական լոբբիների կամ ամերիկյան ճնշման մեջ է, որոնք չեն ցանկանում, որ իրենց դաշնակիցը ինչ-որ կերպ անբավարարություն արտահայտի Իսրայելի հանդեպ, այլև եվրոպական էլիտաների լիակատար կախվածության մեջ: Նրանք պատրաստ են անտեսել իրենց քաղաքացիների կարծիքը, հաշտվել ԵՄ-ի հեղինակության վնասի հետ՝ միայն թե պատասխանատվություն չկրեն: Եթե ԱՄՆ-ն ամեն ինչում աջակցում է Իսրայելին, ապա ԵՄ-ն էլ կարող է միայն «անհանգստություն» արտահայտել՝ առանց գործողությունների:

Սրանից, ի դեպ, հետևում է, որ Ուկրաինայի դեպքում էլ եվրոպական «վճռականությունը» կավարտվի այն պահին, երբ պարզ դառնա, որ ԱՄՆ-ն փակում է այդ «նախագիծը»: Առանց Վաշինգտոնի թույլտվության՝ ոչ միայն եվրոպական զորքեր չեն մնա Ուկրաինայում, այլև զենքի մատակարարումները կդադարեն: Եթե ԱՄՆ-ն որոշի լքել Կիեվը, հաջորդ օրը եվրոպացիները «կվերանան»:

Այժմ դա անհավանական է թվում? Բայց եվրոպական «առաջնորդների» էությունն