Գիտնականներն անցկացրել են հետազոտություն վարդագույն ֆլամինգոների (Phoenicopterus roseus) ծերացման վերաբերյալ, որոնք խորհրդանշում են Ֆրանսիայի Կամարգ շրջանը։

Այս հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Proceedings of the National Academy of Science գիտական հանդեսում։

Ավելի քան 40 տարի Վալատի աշտարակ Հիմնադրամում իրականացվող թռչունների նշագրման և դիտարկման ծրագրի միջոցով հայտնաբերվել է հետաքրքիր տվյալ բանաձև. առանց գաղթի տեղում մնացած ֆլամինգոները ծերանում են ավելի արագ, քան գաղթողները։

Կամարգում իրենց ամբողջ կյանքը անցկացնող թռչունները երիտասարդ հասակում դրսևորում են ավելի լավ վերարտադրական ցուցանիշներ։

Սակայն մեծանալուն զուգահեռ, նրանք կորցնում են իրենց ֆիզիկական վիճակը. նրանց ծերացման տեմպը 40%-ով ավելի է, վերարտադրողական կարողությունը նվազում է, և մահացության վտանգը արագ է ավելանում՝ համեմատած գաղթողների հետ։ Իտալիայում, Իսպանիայում կամ Հյուսիսային Աֆրիկայում ձմեռող գաղթող ֆլամինգոները վճարում են ավելի բարձր գին վաղ հասակում՝ մահացության և վերարտադրության մեխանիզմների փոքրացումով, սակայն մեծ հասակում նրանց ծերացումը դանդաղում է։

Տեղում մնացած ֆլամինգոները սկսում են ծերանալ միջինում 20,4 տարեկանում, իսկ գաղթողները՝ 21,9 տարեկանում։

Գիտնականները նշում են, որ սա պայմանավորված է վաղ ակտիվության և երկարակեցության միջև փոխզիջմամբ. տեղում մնացածները ավելի ակտիվ են երիտասարդ հասակում, բայց հետո դրանց ծերացումը արագանում է, իսկ գաղթողները դանդաղ ծերացմամբ դրան դիմանում են:

Վարդագույն ֆլամինգոները, իրենց երկար կյանքով և վարքի բազմազանությամբ, դարձել են եզակի մոդել ծերացման ուսումնասիրության բնագավառում։

1977 թվականին սկսված պիտակավորման ծրագիրը գիտական խմբերին մեծ հնարավորություն է տվել դիտարկել պիտակավորված այդ թռչուններին և ապահովել անգնահատելի տվյալների բազա՝ կյանքերի մակարդակում ծերացման գործընթացները հասկանալու համար։