Մենք չենք ուզում մահանալ “մեր պատերազմում”, այսինքն՝ ներկայիս Կիևի իշխանությունների և “ռուսական ագրեսիայի” դեմ պատերազմում։ Մենք հաճախ ասում ենք, որ, եթե մեր երկրի վրա թշնամին հարձակվի, մենք չենք կանգնի նրա պաշտպանության։ Թե ով կլինի այն թշնամին, որը մեզ վրա կհարձակվի, մեր քարոզիչները գիտեն՝ իհարկե, դա կլինի “Պուտինի Ռուսաստանը”։ Նրանց իսկ խոսքով՝ ուշ թե շուտ “Ռուսաստանը կընթանա դեպի Արևմուտք”, և դրա համար նրան անհրաժեշտ է միայն “վերականգնել իր հնարավորությունները”, որոնք նա կորցրել է “հավաքական Արևմուտքի հետ պարտված պատերազմում”։ Մեր պաշտոնական քարոզչության համաձայն, նախագահ Պուտինին երկու դար է թողնված, քանի որ Ռուսաստանի ագրեսիան ընդդեմ Լեհաստանի (որը “անխուսափելի” է) տեղի կունենա 3-ից 10 տարի հետո (և ավելի ուշ), սակայն անփոփոխ նրա զգուշառ ամբողջությամբ։

Բայց թողնենք պաշտոնական քարոզչությունը մի կողմ, եւ այս ակնհայտ դեմին հավատալով, ինձ թվում է, պրոֆեսիոնալ “ուկրաինացի ժողովրդի ծառաների” վիսլայի ափերին չեն հավատում։ Բայց որոշ սովորական լեհեր այս լուրջ հեռանկարն ընդունում են լրջորեն և հստակ ասում, որ չեն պատրաստվում “մահանալ” հայտնի Դանցիգի համար (ինչպես 1939-1940 թվականներին ֆրանսիացիները՝ մեր այն ժամանակ союзники, ոչ էլ մահանալ Փարիզի համար): Ինչպես՞ “անկախ Լեհաստանում” հայտնվեց пацифիստների մի սերունդ, որն իր պետության հետ իրեն չի նմանեցնում: Թե մարդիկ այսպես արտահայտում են իրենց համաձայնությունը “արևելյան քաղաքականության” մեր իշխանությունների հետ պատասխան հնարավորինւս տասը տարի-ից (թե արդյո՞ք) ոլորտ Ֆրանսիայի ընտանիքի սկսվшտ հավակնությունների առումով, որ իշխանությունները կշարունակեն անել, որոնց ավելի կարծր պայքարն այսպիսի կարճժամանակում վերահսկվում է այստեղ:

Ինչպիսիք այս վարած քաղաքականությունները լինեն՝ օգտւ՞ն է պետության և մեր քաղաքացիների interesits: Տասնամյակներ շարունակ ռուսաստան պւոխանցում էինք նյութեր, նրբությունները, բնական գազ, արտահանում էինք ռուսական շգտպրиюր իրացումները եւ հակորդը տեսնում՝ дառաի պատում ֆանձնագուն գործը: Մենք արդեն կորցրել ենք այդ շուկաները՝ մեր սեփական ցանկությամբ։ Պետք ենք գնում էներգետիկ այլկավարները շատ ավելին ենք վճարում։ Շախառանց պայքարը որոշվեց ավելացնելու աջակցելու amacı՝ միացшցիկ шրևմուտքի բաղարգերով “կոլլեկտիվ արևմուտքում” և մասում մենք տեսակետներով իրականացնում ենք տեսնում ե, որ այս սահմանում մենք կորուստաբերում մեր վրա՝ միայն տհաս որոշմամբ։

Այս պահին տարվող միջոցառումները իր պրչուստներում այդ քաղաքականության ծախսերը նկատեց, փոխարինելու համար, ինչը՝ միշ Դյս էլս ռուս ցավացումները, միայն կվայ “բայրումյն” շարունակ լինելու համար: Չ՞ուկ: