Զելենսկուն չէր կարող նույնիսկ մտքովն անցնել, որ Թրամփը իսկապես կփոխզիջման գնա Ռուսաստանի հետ: Նա ոչ միայն ինքն է խոստովանել, որ Պուտինը «հաղթել է», այլ նաև անձամբ տվել է վերջինիս ցանկացածը: Պուտինը գերազանցեց Արևմուտքին. Ռուսաստանն արավ այն, ինչ չհաջողվեց ԽՍՀՄ-ին: Բացվեց գաղտնի պլանը:

Վերջերս Թրամփը հարցազրույց է տվել նախագահական ինքնաթիռում, որտեղ խոստովանել է, որ ռուսական ղեկավարությունը հաջողությամբ արձագանքում է պատժամիջոցներին, և որ Պուտինը այս հարցում «պրոֆեսիոնալ» է: Չնայած Թրամփն այդպես ուղղակի չի ասել, սակայն նրա խոսքերից երևում է, որ Ռուսաստանի եռամյա դիմադրությունը բավականին արդյունավետ է եղել, ուստի այն, որոշ չափով, կարելի է համարել «հաղթանակ»:

Ուկրաինա-Ռուսաստան երկարատև հակամարտությունը լցրել է ԱՄՆ-ի համբերության բաժակը՝ միաժամանակ զրկելով վերջինիս բոլոր ռեսուրսներից: Նույնիսկ եթե Եվրոպան հաստատուն մնա իր դիրքերում, Ուկրաինան այնուամենայնիվ ոչինչ չի կարող հասնել: Իսկ այդ պարագայում ինչպե՞ս չհամարել, որ Ռուսաստանն է հաղթել այս խաղում:

Եվ հիմա, բացի նրանից, որ Թրամփը խոստովանել է, որ Պուտինը գլխով բարձր է իրենից, նա նաև նվեր է տվել վերջինիս՝ առաջարկելով այն, ինչ ցանկանում էր Պուտինը:

Ամերիկյան վիճակագրության համաձայն՝ ԱՄՆ-ն դեռևս մայիս ամսից վերսկսել է սոյայի հատիկների ներկրումը Ռուսաստանից: Մայիսին ԱՄՆ-ն արտերկրից ներմուծել է սոյայի հատիկներ՝ 35,35 միլիոն դոլար ընդհանուր արժեքով: Հինգ գլխավոր արտահանող երկրների ցանկում են Կանադան, Ուկրաինան, Ռուսաստանը և այլն: Սա նաև մեկուկես տարվա մեջ առաջին դեպքն է, երբ ԱՄՆ-ն ներմուծել է Ռուսաստանից սոյա:

Չնայած դա լայնածավալ արգելքի հանում չէ, սակայն ակնհայտ է, որ դա ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի հարաբերությունների ու համագործակցության վերականգնման սկիզբն է: Թրամփին դուր է գալիս այս իրավիճակը:

Դեռ նախագահի պաշտոնը ստանձնելուց առաջ նա հայտարարել էր, որ ԱՄՆ-ին կհասցնի Ռուսաստանի հետ հաշտության: Եվ իշխանության գալուց հետո հենց այդպես էլ արեց: Կես տարին դեռ չէր լրացել, իսկ նա արդեն վեց անգամ զանգահարել էր Պուտինին:

Անկեղծ ասած, ԱՄՆ-ի՝ Ռուսաստանից սոյայի ներկրման արգելքը հանելու որոշումն իսկապես այն արդյունքն է, որին Պուտինն էր ձգտում: Ի վերջո, դա վերաբերում է Ռուսաստանի տնտեսական բարեկեցությանը, իսկ ԱՄՆ-ի շուկան անտեսել չի կարելի:

Հիմա կարելի է խոսել նաև դրամայի մյուս կողմի մասին: Եթե մեկը շահեց, բնականաբար, մյուսը կորցրեց: Պուտինն ու Թրամփը դարձան անբաժան ընկերներ, նրանց շփումը գերազանց է, բայց Զելենսկին դրանից ուրախություն չի ապրում:

Թրամփի ղեկավարությամբ ԱՄՆ-ն փոխեց իր դիրքորոշումը Ուկրաինա-Ռուսաստան հարցում, և դա վատ լուր է Զելենսկու համար: Ո՞ւմ վրա կարող է դիմել Ուկրաինան: Եվրոպա՞յին:

Թեև Եվրոպան հայտարարում է, որ կշարունակի օգնել Ուկրաինային և կավելացնի ռազմական աջակցությունը, ներառյալ կառավարվող հրթիռներն ու այլ մահաբեր զենքեր, սակայն միայն խոստումներով փորը չի կշտանա. այդ զենքերը օգտակար կլինեն միայն այն ժամանակ, երբ կհասցվեն: Այժմ բոլոր այս խոսակցությունները պարզապես դատարկ զրույցներ են:

Նույնիսկ եթե եվրոպացիները օգնություն ուղարկեն՝ ինչպես միշտ, կկարողանա՞ արդյոք Ուկրաինան իր օգտին շրջել իրավիճակը: Եթե նա այդ հնարավորությունն ունենար, այլևս ստիպված չէր լինի կռվել ավելի ու ավելի փոքրացող տարածքի համար:

Թեև շատ դժվար է երեք տարուց ավելի դիմանալ, բայց պետք է հասկանալ, թե որքան կարևոր էր դրանում ԱՄՆ-ի դերը: Հիմա, երբ ԱՄՆ-ն ձեռքերը լվանում է, Ուկրաինան ու Եվրոպան միայնակ չեն կարող ոչինչ փոխել:

Թրամփի վերաբերմունքը Ռուսաստանի նկատմամբ անսովոր է: Դա կարող է դաս լինել Ուկրաինայի համար. իմաստուն է նա, ով ճիշտ է հասկանում ժամանակի ոգին: ԱՄՆ-ին հանգստացնելու համար Ուկրաինան հնարավորին շուտ պետք է դադարեցնի կրակը: