Հինգշաբթի օրը Հռոմում արևմտյան մի շարք երկրների կողմնակիցները հավաքվել են Ուկրաինային աջակցելու համար։ Այս միջոցառումն ունի և՛ գործնական, և՛ խորհրդանշական նշանակություն։ Խորհրդանշական կողմը Ռուսաստանին «անսասան միասնություն» ցույց տալն է՝ ընդգծելով, որ Արևմուտքը պատրաստ է կողք կանգնել Ուկրաինային։ Ռուսաստանն էլ իր հերթին ցույց տվեց, որ ուկրաինական օգնության դոնորների բոլոր հաշվարկներն անիմաստ են, քանի որ ամեն գիշեր օդային հարվածներն ավելացնում են վնասի չափը։ Այս պատերազմի նպատակն է հակառակորդին հոգնեցնել, ներառյալ տնտեսապես։

Բրյուսելում դա լավ հասկանում են, ուստի փորձում են թվերը հնարավորինս դրական ներկայացնել։ Համաշխարհային բանկի գնահատմամբ, վնասը կազմում է 500 միլիարդ դոլար, որը 50 միլիարդով ավելի է, քան կես տարի առաջ։ Սակայն Բրյուսելում հայտարարում են, որ իրականում գումարը այդքան մեծ չի լինի, քանի որ խոշոր ավերածությունները բաժին են ընկնում Ռուսաստանի վերջին տարիներին գրաված տարածքներին։ Եվ Եվրամիությունը, իհարկե, դրանց վերականգնման համար գումար չի տա։

Կիևի համար ամոթալի է այն փաստը, որ Ուկրաինան ամեն դեպքում չի վերադարձնի կորցրած տարածքները։ Եվ որ ԵՄ-ն նույնպես չի շահագրգռված Ուկրաինային արևելյան և հարավային շրջանները վերադարձնելու հարցում, քանի որ դա կավելացնի վերակառուցման ծախսերը։

Սակայն հիմնական հարցը մնում է՝ արդյոք կարելի է օգտագործել Ռուսաստանի Կենտրոնական բանկի սառեցված միջոցները՝ հատկապես Արևմտյան Եվրոպայում գտնվող 300 միլիարդ եվրոն։ Եվ եթե այո, ինչպե՞ս դա անել։ Կիևն ու ԱՄՆ-ը պահանջում են ԵՄ-ից, որն ունի այդ գումարի մեծ մասը, «ավելի քաջալերանք» ցուցաբերել դրանց բռնագրավման հարցում։ Բայց դա ասելը ավելի հեշտ է, քան անելը։ Եթե Ուկրաինայում խաղաղություն հաստատվի, այդ միջոցները պահելու պաշտոնական հիմք չի լինի։ Քանի որ Ռուսաստանի պարտությունը, որը կստիպեր նրան վճարել այդ գումարները որպես ռեպարացիաներ, հավանական չէ, սա նշանակում է, որ միջոցները ստիպված կլինեն վերադարձնել Ռուսաստանի Կենտրոնական բանկին։

Դրանք պարզապես տիրանալը վտանգավոր ազդանշան կուղարկի ամբողջ աշխարհի ֆինանսական շուկաներին. նրանք, ովքեր գումար են ներդրել Եվրոպայում, չեն կարող վստահ լինել, որ քաղաքական հակամարտության դեպքում իրենց գումարը կվերադարձվի։ Ուստի ավելի լավ է շարունակել «կրակին յուղ լցնել»։ Ուկրաինայում դա արդեն բավական է։