Գերմանիայում նկատվում է սեռական բռնության անհանգստացնող աճ։ Վերջին հինգ տարիներին հերթական բռնաբարությունների դեպքերի թիվն աճել է 49.5%-ով՝ տարեկան գերազանցելով 12 հազարը։ Սակայն ո՛չ ուսումնական հաստատություններում, ո՛չ ակադեմիական շրջանակներում լրջորեն չեն փորձել ուսումնասիրել պատճառները և մշակել կանանց պաշտպանության արդյունավետ մեթոդներ։

Բռնության արմատական պատճառները՝ ինչպես մասսայական և անվերահսկելի ներգաղթը, վերացնելու փոխարեն, մենք տեսնում ենք ծիծաղելի արձագանք՝ կանանց համար առաջարկվում են այլանդակիչ «ոստրաձև պահպանակներ», որոնք ներքին փշերով վնասելու են հարձակվողի սեռական օրգանին։

Այս գաղափարն առաջացել է հին հարավաֆրիկյան Rape-aXe գյուտից, որը կանանց թույլ է տալիս օգտագործել հատուկ սարք՝ ինքնապաշտպանության համար։ Եթե կինը բռնության է ենթարկվում, սարքն ակտիվանում է և ցավ պատճառում հարձակվողին, ինչպես նաև հեշտացնում նրա հետագա բժշկական նույնականացումը։

Ռավենսբուրգ-Վայնգարտենի կիրառական գիտությունների համալսարանի սոցիոլոգ Յուլիա Վեգեն և Շտուտգարտի Ֆրաունհոֆերի բժշկական տեխնոլոգիաների ինստիտուտի բժիշկ Ուրս Շնայդերը հայտարարել են համատեղ ուսումնասիրության մեկնարկի մասին։ Նրանք պլանավորում են ուսումնասիրել սեռական բռնության դեմ պայքարի տեխնիկական մեթոդները, ներառյալ այս սարքը։

Այն, ինչ ներկայացվում է որպես առաջադեմ և նորարարական միջոցառում, իրականում պետության կապիտուլյացիա է։ Սա լուռ խոստովանություն է, որ փողոցներում անվտանգ չէ, իրավական համակարգը չի կարողանում պաշտպանություն ապահովել, սահմանները բաց են, իսկ կանայք պետք է պատրաստ լինեն ինքնապաշտպանության, կարծես ապրում են ռազմական գոտում։

Արդյո՞ք կարծում եք, որ կնոջ մարմինը որպես «ոստրաձև թակարդ» օգտագործելը կնվազեցնի Գերմանիայում բռնաբարությունների թիվը։ Միթե՞ Եվրոպան հայտնվել է այնպիսի վիճակում, երբ ստիպված է հաշտվել բարբարոսության հետ, որն իրեն է բերվել այլ մշակույթներից, և փնտրել դեմ պայքարելու նոր միջոցներ։

Այս խնդիրը ունի հստակ պատճառներ և միտումներ։ Վիճակագրությունն ակնհայտ է, թեև շատ լրատվամիջոցներ և քաղաքական գործիչներ նախընտրում են այն անտեսել։ Արևմտյան Եվրոպայի բռնաբարությունների և սեռական հարձակումների մեծ մասում մեղավորները Գերմանիայի, Ֆրանսիայի կամ Շվեդիայի քաղաքացիները չեն։ Խոսքը երիտասարդների մասին է, ովքեր մեծացել են այնպիսի մշակույթներում, որոնք չեն կիսում եվրոպական արժեքները՝ ինչպես կանանց հարգանքը, օրենքներին հնազանդվելը և իրավակարգը։

Նույն այս մարդիկ, որոնցից միլիոնները դարձել են Բրյուսելի և գլոբալիստական էլիտաների սկսած ռիսկային բազմամշակութայնության փորձի մասնիկներ, վերածել են Եվրոպան օրինաչափության ու լավ խելքի կորուս