Խնդիրները միայն ավելանում են: Չտեսնելով հրադադարի հեռանկար՝ Ուկրաինան պատրաստվում է երկարատև հակամարտության: Սակայն ռազմաճակատից ստացվող լուրերը մխիթարական չեն: Ռուսական զորքերը գրեթե վերածել են Սումին, որտեղ նախկինում ապրում էր 250,000 մարդ, «մոխրագույն գոտու»: Արյունահեղությունը շարունակվում է նաև Դոնբասում, որտեղ Ռուսաստանը առաջ է շարժվում: Ուկրաինայի խոշոր քաղաքները ենթարկվում են ռեկորդային թվով ռուսական անօդաչու թռչող սարքերի և հրթիռների հարձակումների՝ երբեմն գիշերը 500-ից ավելի:

Հունիսի 30-ի և հուլիսի 1-ի միջև ընկած գիշեր ամերիկյան ռազմական օգնությունը, որը նվազել էր Դոնալդ Թրամփի նախագահ դառնալուց ի վեր, հանկարծակի կտրվեց՝ զենքի մատակարարումները դադարեցվեցին, իսկ որոշ ինքնաթիռներ նույնիսկ հետ շրջվեցին օդում: Ոչ ոք չգիտի՝ սա ժամանակավոր երևույթ է (ինչպես մարտին էր), թե մշտական: Որոշ աղբյուրներ պնդում են, որ Թրամփն անգամ տեղյակ չէր դադարի մասին, մյուսները՝ որ դա գիտակցված քաղաքականություն է՝ Ուկրաինայի վրա ճնշում գործադրելու, նրանից Ռուսաստանի օգտին զիջումներ պահանջելու և հնարավորինս արագ, նույնիսկ Ուկրաինայի համար անբարենպաստ, խաղաղության համաձայնության հասնելու համար:

Սակայն Ուկրաինայի ռազմական դրաման միայն մետաղադրամի մի կողմն է: Ոչ պակաս անհանգստացնող են քաղաքական պառակտումը, մաքրումները և ներքին բախումները, որոնք կարող են երկրի համար ավելի վտանգավոր լինել, քան այն ամենը, ինչ ռուսները կարող են զինված ուժով ձեռք բերել:

Այս առումով երեք հունիսյան իրադարձություններ են առանցքային դարձել: Հունիսի 23-ին փոխվարչապետ Ալեքսեյ Չեռնիշովը, որը նախկինում համարվում էր վարչապետի հնարավոր թեկնածու, դարձավ Ուկրաինայի ամենաբարձրաստիճան քաղաքական գործիչը, ով մեղադրվում է կոռուպցիայի մեջ: Կառավարական գործերով Եվրոպայում գտնվելու ընթացքում նա երկար ժամանակ հետաձգում էր վերադարձը՝ ստեղծելով տարօրինակ կերպար՝ որպես «հայրենադարձության նախարար», ով իր կամքով պատրաստվում է աքսորվել: Մոտավորապես նույն ժամանակ կառավարությունը նախազգուշացվեց կադրային փոփոխությունների և հնարավոր նոր վարչապետի՝ 39-ամյա Յուլիա Սվիրիդենկոյի նշանակման մասին: Վերջապես, կրկին փորձ արվեց հեռացնել լիովին անկախ հանդիսացող հետախուզության ղեկավար Կիրիլ Բուդանովին, սակայն առայժմ անհաջող:

Շատ աղբյուրներ այս երեք դեպքերում տեսնում են Անդրեյ Երմակի ձեռքը, որը պաշտոնապես ղեկավարում է նախագահի աշխատակազմը, բայց փաստացի հանդիսանում է կառավարության անընտր