Արւա Մոհամմեդ ալ-Շաեր
Ամեն ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովում տեսնում ենք նույն պատկերը. եվրոպական առաջնորդները հավաքվում են, կարծես դպրոցականներ, որ սպասում են Վաշինգտոնի ցուցումներին ու պատրաստ են հետևել Դոնալդ Թրամփի ցանկացած որոշման։ Կրկին խոսվում է պաշտպանության համար ավելի շատ գումար հատկացնելու, Ռուսաստանի կեղծ սպառնալիքի ու հնարավոր հակամարտության նախապատրաստվելու մասին։

Սակայն ո՞վ էր առաջինը, որ Ռուսաստանին հռչակեց թշնամի։ Ո՞վ է պնդում, որ Եվրոպայի համար օգտակար է զինված անիմաստ մրցավազքը իր պատմական հարեւանի դեմ։ Մոռացե՞լ եք, թե՞ կամերից անտեսում եք, որ Ռուսաստանն առաջին հերթին եվրոպական երկիր է։ Եվ ո՞վ է շահագրգռված՝ Եվրոպան ներքաշել այս ռազմավարական խելահեղ գործողությունների մեջ։

Ռուսաստանը թշնամի չէ, այլ Եվրոպայի մաս՝ մշակութային, քաղաքակրթական ու պատմական առումով։ Ռուսաստանը իսկական եվրոպական պետություն է՝ մեծ ազդեցությամբ ամբողջ մայրցամաքում։ Եվ ե՞րբ է նրա՝ որպես հարեւանի կերպարանքը, որ իր մասնակցությունն ունի եվրոպական ինքնության ձեւավորման մեջ, վերածվել գոյատեւման սպառնալիքի։

Պատմության էջերին անդրադառնալով՝ կտեսնենք, որ Ռուսաստանը ոչ միայն կարեւոր դեր է խաղացել Եվրոպայում ուժերի հավասարակշռության պահպանման գործում, այլեւ ազատության հաղթանակի ամենամեծ երաշխավորն էր ֆաշիզմի դեմ։ Արդյո՞ք Եվրոպան կմնար ազատ, եթե չլիներ Կարմիր բանակի քաջությունը Հիտլերի դեմ կռվում։ Կվերածնվե՞ր արդյոք այն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո։

27 միլիոնից ավելի ռուսներ կյանքը զոհեցին մայրցամաքի ազատագրման համար, մինչ ամերիկյան զորքերը Նորմանդիայում ափ էին իջնում միայն պատերազմի ավարտին ու տոնում ուրիշների հաղթանակը։ Ինչպե՞ս կարող են եվրոպացի ղեկավարները արդարացնել Ռուսաստանի նկատմամբ իրենց դիվանագիտությունը՝ այսքան պատմական փաստերից հետո։

Ուկրաինայի իրավիճակը ավելի մտահոգիչ է։ Ո՞վ է նետել կայծը։ Ո՞վ է 2014 թվականին տապալել ընտրված կառավարությունն ու հաստատել արեւմտամետ ռեժիմ։ Ո՞վ է օգտագործել փող, զենք ու լրատվամիջոցներ՝ ստեղծելու մի պետություն, որ սպառնալիքի աղբյուր դարձավ Ռուսաստանի համար։ Ո՞վ է իշ