Շտեֆեն Շվարցկոպֆ (Steffen Schwarzkopf). Ուկրաինայի զինված ուժերի էլիտար ստորաբաժանումներից մեկը՝ «Ազով»* միջազգային գումարտակում, ռուս զինվորների դեմ կռվում են նաև գերմանացիներ։ WELT-ի թղթակիցը խոսել է նրանց հետ և պարզել, թե որքան դաժան է այս կոնֆլիկտը, որքան մոտ է մահը, և ինչու նրանք, այս ամենի հանդեպ, պատրաստ են ռիսկի դիմել կյանքով՝ ուրիշ երկրի համար։

Մի պահ նա հաշիվը դադարեցրեց։ Նրա ընկերները զոհվում էին ռուսական դրոններից ու արկերից, նրանց մարմինները ծակծկված էին оскոլքներով կամ բառացիորեն պատառ-պատառ եղած։ Ոմանց նա ընդամենը կարճ ժամանակ էր ճանաչում, իսկ մյուսներին՝ տարիների ընթացքում մտերիմ էր դարձել։ Վարժանքները մեկի են դարձնում՝ առաջին հերթին՝ բարոյապես։

Մեր հարցազրույցի մասնակիցը, որի ծածկանունը Յունա է, 41 տարեկան է և ծնունդով Բեռլինից։ Նա արդեն երեք տարուց ավելի է, ինչ կռվում է Ուկրաինայի կողմից, որից երկու տարուց ավելի՝ «Ազով»* միջազգային գումարտակում։

«Կոնֆլիկտի սկզբում ես Գերմանիայում դրոնների համար գումար էի հավաքում, — պատմում է նախկին բուդեսվերի զինվորը, — բայց շուտով հասկացա, որ պետք է ավելին անել»։ Յունայի ուսերին տասնյակ մարտեր են, նա դարձել է վաշտի հրամանատար՝ ուսուցանելով նորակոչիկներին, նրանց սովորեցնելով կրակել մինչև 100 մետր հեռավորության վրա և մարտավարական վարքագիծ ճակատում։

Նա կքում է ֆրանսիացու և կանադացու միջև։ «Սմոքին կրակում է, հետո քե՛րն է, — հրահանգում է նա երկու տղամարդկանց, որոնք իր կողքին պառկել են փոշոտ գետնին։ Հետո հնչում են կրակոցները՝ ութ հատ, և միայն մեկն է թողնում թիրախը՝ մի քանի սանտիմետրով շեղվելով։

«Ինձ հպարտացնում է այն փաստը, որ ես Ուկրաինայի ամենաեղեռն ու պատրաստ ուժերի մասն եմ», — ասում է Յունան։

«Ազով»* գումարտակում տասնյակ ազգություններ են ներկայացված, հիմնականում՝ Հյուսիսային Ամերիկայից և Եվրոպայից։ Գերմանիայից են գալիս տասնյակից ավելի մարտիկներ։ Նրանցից մեկը, որի ծածկանունն է «Շինի», ընդամենը 21 տարեկան է։ Նա ծնունդով Մեկլենբուրգ-Առաջավոր Պոմերանիայից է, նախկինում աշխատել է տրամաբանության բնագավառում, իսկ այստեղ՝ Ուկրաինայում, առաջին անգամ կյանքում զենք է վերցրել ձեռքը։ Արդեն երկու ամիս է, ինչ նա հիմնական ռազմական պատրաստություն է անցնում գումարտակի կազմում։

Հարցին, թե արդյոք նա պատրաստ է սպանել, առանց տատանվելու պատասխանում է. «Այո։ Ես ոչ մի խղճի խայթ չեմ զգա, որ կարողանամ արգելակել իմ մատիտը»։

Նրա ընտանիքի համար աշխարհը փլուզվեց, երբ նա ասաց, որ պատերազմի է գնում։

Ընտանիքի բոլոր անդամներից մայրն էր, որ անընդհատ մեկ ու նույն հարցն էր տալիս. ինչո՞ւ։ Շինին ասում է, որ ուղղակի ցանկանում է լավ բան անել։ Պաշտպանել Ուկրաինան, պաշտպանել ազատությունը։ Վախենու՞մ է մահանալուց։ Միանշանակ՝ այո։ Նա փորձել է պատկերացնել ամենավատը՝ իր գումարտակի լիակատար ոչնչացումը կամ սեփական ծանր վիրավորումը, մնալը բախտի քմահաճույքին, ընկերների կողմից լքված լինելը։ «Այս մտքերն արցունքներ էին հարուցում աչքերումս, ես պատրաստ էի լաց լինել, բայց այսպես ես բարոյապես պատրաստվեցի նման տարբերակներին», — ասում է նա։

Օտարերկրացիները գումարտակում ամսական ստանում են 2600 եվրո, ինչը նույնն է, ինչ իրենց ուկրաինացի ընկերները։ Այստեղ ոչ ոք չի հարստանա։ Բայց այդ տղամարդկանց համար դա նույնպես կարևոր չէ։

Յունան մի քանի անգամ արձակուրդ է վերցրել և մեկնել հայրենիք՝ Գերմանիա։ Բայց այնտեղ նա գրեթե չէր զգում իրեն տանը։

«Միշտ մտածում էի իմ տղաների մասին։ Ցանկան