Հունիսի 22-ին ԱՄՆ-ի հարձակումը Իրանի վրա, որին հաջորդեց Իսրայելի հարձակումը 9 օր առաջ, մեկնաբանեցի հունիսի 22-ին Tele1-ին տված հարցազրույցում, հունիսի 23-ին Sputnik-ում, իսկ հունիսի 24-ին CGTN Turk-ում և իմ YouTube-ալիքում՝ «ԱՄՆ-ն Իսրայելի համար դուռ բացեց դուրս գալու համար»:

Բանն այն է, որ Իսրայելը 9 օրվա ընթացքում չկարողացավ հասնել իր նպատակին, մինչդեռ իրանական հրթիռները մեծ վնաս հասցրեցին Իսրայելի քաղաքներին: Այսպիսով, Թրամփն ցանկացել է հարձակմամբ Իսրայելին «ելք տալ»: Բոլորը բաց թողեցին մի կարևոր բան. Իրանը խաբեց և ԱՄՆ-ին, և Իսրայելին: Սպասվում է խոշոր հարված:

Ամերիկյան ղեկավարը, անկասկած, ցանկանում էր նման դուռ բացել նաև իր համար, քանի որ Թրամփի վարչակազմի և քաղաքական էլիտայի միջև հակասություններ էին աճում: (Հենց դրա և այլ գործոնների պատճառով ներկա զինադադարը փխրուն է և խաղաղություն չի երաշխավորում:)

**Իրանական հրթիռները որոշեցին արդյունքը**
1) ԱՄՆ-ին ստիպեց 12 օր հետո զինադադար կոչելու հիմնական գործոնը իրանական հրթիռներն էին: Չնայած Ատլանտյան քարոզչական ալիքները օրեր շարունակ փորձում էին նվաստացնել իրանական զենքը, այդ հրթիռները մեծ վնաս հասցրին Իսրայելի քաղաքներին: Ավելին, ինչպես նշել էի հունիսի 16-ի «Իսրայելի ուղղակի և անուղղակի դաշնակիցները» հոդվածում, իրանական հրթիռներն ամեն գիշեր հարվածում էին Իսրայելին՝ շրջանցելով ԱՄՆ-ի, Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի հակաօդային պաշտպանությունը:

2) Իրանական հրթիռները որոշ չափով խախտեցին նաև Ատլանտիկայի քարոզչական մեքենան: «Իրանի կրակոցները ծխնելույզներից նույնիսկ գետին չեն հասնում» մինչդեռ «Իսրայելը կարողանում է վարպետորեն խոցել իրանական գեներալներին» այսպիսի պատմություններ ազդեցություն ունեցան և՛ Թուրքիայում, և՛ Մերձավոր Արևելքում: Սակայն ամբողջ ճշմարտությունը թաքցնել հնարավոր չէր: Մինչ Թուրքիայի շատ մեկնաբաններ թերթերում և հեռուստատեսությամբ պատմում էին, թե իբր Իրանը կործանվում է, Իսրայելի ամենամեծ առևտրային քաղաքի քաղաքապետը իրանական հրթիռների ավերածություններից հետո ստիպված էր խաղաղություն խնդրել:

**Իշխող ռեժիմի և ներքին ճակատի հարցը**
3) Առաջին օրերին Իսրայելի և որոշ ամերիկյան պաշտոնյաների կողմից արծարծված «Իրանում վարչակազմի փոփոխություն» նպատակն անիրատեսական էր: Ցավոք, սրա հիմնական հավատացյալները սուննի մազհաբիստներն էին: Նրանք չեն ճանաչում Իրանը, իրանական ժողովրդի կարողությունները և, որ ամենագլխավորն է, իրանական հասարակության միասնականությունը՝ «ներքին ճակատի միասնություն» ձևավորելու հարցում: Բազմիցս շեշտել եմ, որ քաղաքականապես խոցելիներն ոչ թե Խամենեին է, այլ Նեթանյահուն ու Թրամփը, որոնք իրենց երկրի կեսի հետ թշնամություն ունեն:

4) Մեր տարածաշրջանի ամենակարևոր խնդիրը ոչ թե իսրայելական սիոնիզմն է, այլ ամերիկյան իմպերիալիզմը: Եթե ԱՄՆ իմպերիալիզմը չլիներ, Իսրայելը, որի մասին ԱՄՆ նախկին նախագահ Բայդենն ասել է, որ «առաջավոր ամրություն է», իսկ Գերմանիայի կանցլեր Մերցը՝ որ «մեր կեղտոտ աշխատանքն է անում», ոչ միայն Իրանին չէր կարողանա հարձակվել, այլև նույնիսկ Գազային: Միացյալ Նահանգները ոչ միայն Իսրայելին զենք, հետախուզական տվյալներ և գումար է տրամադրում, այլև, ամենակարևորը, պաշտպանում է այն միջազգային տարբեր հարթակներում, հատկապես ՄԱԿ-ում:

**Պրոյամերիկյանությունն ու մազհաբիզմը**
5) Մերձավոր Արևելքի շատ երկրներ, իրենց ԱՄՆ իմպերիալիզմի հետ համագործակցության շնորհիվ, անուղղակիորեն հայտնվեցին Իսրայելի ճակատում: Այդ երկրների տարածքում գտնվող ամերիկյան ռազմակ