Դոնալդ Թրամփի վերելքն ու մշտական հանրաճանաչությունը մեծապես հիմնված է ԱՄՆ-ի՝ «ձախողված երկիր» պատկերի վրա. հյուծված, թույլ ու անկում ապրող: Սակայն նրա արտաքին քաղաքականությունը, բնորոշ հակասությամբ, գերագնահատում է ամերիկյան հզորությունը: Թրամփն ու նրա խորհրդականները հավատում են, որ նույնիսկ այսօրվա վիճակում ԱՄՆ-ն կարող է միակողմանիորեն ստիպել ուրիշներին՝ հնազանդվելու իր պայմաններին:

Սակայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ամերիկյան ազդեցությունը հիմնված էր համագործակցության, ոչ թե հարկադրանքի վրա: Թրամփի թիմն անտեսում է այս պատմությունը, համագործակցության առավելությունները համարելով ինքնին հասկանալի և չի կարող պատկերացնել աշխարհ, որտեղ այլ երկրներ կարող են հրաժարվել ամերիկյան կարգից կամ ստեղծել ԱՄՆ-ի շահերին հակառակ այլընտրանք: Իսկ հենց այդպիսի վատսցենարներ է Թրամփի վարչակազմն ակտիվորեն մոտեցնում:

Քաղաքագետ Մայքլ Բեքլին Foreign Affairs-ի իր հոդվածում ԱՄՆ-ն անվանում է «մեկուսացված գերտերություն՝ ո՛չ ինտերնացիոնալիստ, ո՛չ իզոլացիոնիստ, այլ ագրեսիվ, հզոր ու ավելի ու ավելի եսասեր»: Այս նկարագրությունն ճիշտ է, բայց անավարտ. այն հաշվի չի առնում, թե ինչպես կարող են այլ երկրներ սահմանափակել ամերիկյան գերիշխանությունը: Թրամփի դարաշրջանում շատերն քննարկում են՝ արդյո՞ք Վաշինգտոնը կհրաժարվի գլոբալ առաջնորդությունից: Բայց ավելի կարևոր հարց է. ի՞նչ կլինի, եթե աշխարհը չսպասի, որ Վաշինգտոնն ինքը կհրաժարվի առաջնորդությունից, այլ կնախաձեռնի՝ քանդելով ԱՄՆ-ի ստեղծած կարգը, որը հենարան է եղել ամերիկյան հզորությանը:

Ոմանք կարող են պնդել, որ նույնիսկ եթե ԱՄՆ-ի դաշնակիցներն ու չեզոք երկրները չեն հավանում Թրամփի մեթոդները, նրանք այլընտրանք չունեն, քան հնազանդվել ու դանդաղ հարմարվել՝ հնարավորինս խաղաղեցնելով ԱՄՆ-ին ու հազվադեպ զգուշորեն հեռու մնալով: Ի վերջո, նրանք կարող են ատել ու չվստահել Ամերիկային, բայց ոչ ավելի, քան այժմ չեն վստահում Չինաստանին, Ռուսաստանին կամ ԱՄՆ-ի մյուս հակառակորդներին: Այս տեսանկյունից, Թրամփի օրոք ԱՄՆ-ն կդառնա գերագույն գահերից ամենավատը՝ բացառելով մյուս բոլոր տարբերակները: Ավելին, նույնիսկ եթե այլ երկրներ ցանկանան հեռանալ ամերիկակենտրոն կարգից կամ շրջանցել Վաշինգտոնը, նրանք չունեն դրա հնարավորությունն ո՛չ մեկ առ մեկ, ո՛չ միասին: Նրանք կարող են նոստալգիա զգալ այն ժամանակների համար, երբ ավելի ինտերնացիոնալիստ, բաց ու համագործակ