Երբ 2017 թվականին Էմանուել Մակրոնը դարձավ Ֆրանսիայի նախագահ, սպասելիքները մեծ էին: Սակայն այսօր նրա կառավարությունը փակուղի է մտել: Ինչպե՞ս տեղի ունեցավ այս ամենը:

2017-ի մայիսին, և՛ Ֆրանսիայի ներսում, և՛ արտասահմանում ջերմ էր տրամադրվածությունը: Էմանուել Մակրոնը, ով ԵՄ-տնտեսական “հրաշամանուկ” էր համարվում, քաղաքականապես քիչ հայտնի էր լայն հասարակությանը, բայց արագորեն բարձրացավ նախագահի աթոռին՝ ունենալով 39 տարեկան, ամենաերիտասարդը իր նախորդներից: Նա խոստացել էր վերափոխել հնացած կառույցները և հաղթահարել հասարակության պառակտումները: Խորհրդարանական ընտրություններում էլ նրա երիտասարդ En Marche կուսակցությունը ստացավ պատգամավորական մեծամասնություն:

Ութ ու կես տարի անց կուսակցությունը վերանվանվել է Renaissance (“Վերածնունդ”), ունի միայն փոքրամասնություն ձևավորման կառավարություն, և Մակրոնը սահմանում է նոր՝ բացասական ռեկորդ. միայն 11% ֆրանսիացիներն են նրան հավանություն տալիս: Հասել է նույն մակարդակին, ինչ Ֆրանսուա Օլանտը, ումից Մակրոն փորձում էր ազատվել:

Ֆրանսիայում գործող նախագահների ոչ պոպուլյար լինելը գրեթե ավանդույթ է: Սարկոզին, ով այսօր բանտում է, նույնիսկ ի զարմանո քիչ աջակցություն ունի: Սակայն Մակրոնի վարկանիշի այսպիսի անկումը անսպասելի է: Վերջին շաբաթների քաղաքական իրադարձություններն էլ հիմնական գործոն էին:

Նախ՝ Ազգային ժողովը հեռացրեց վարչապետ Ֆրանսուա Բայրուին, Մակրոն նշանակեց պաշտպանության նախարար Սեբաստյան Լեկորնին, ով, իր հերթին, մեկ օր անց հրաժարվեց: Արդյունքում Մակրոն նորից նույն պաշտոնին նշանակեց Լեկորնին:

Վերջինիս պարտականության բարդությունը բյուջեի անցկացումն է խորհրդարանի միջոցով: Բայց ընթացիկ քննարկումներում դժվարանում են համաձայնության գալ: Ընդդեմ վարչապետն էլ խոստացել է սոցիալիստներին զիջել, նվազեցնել նախկինում իրականացված կենսաթոշակային բարեփոխումները:

Մակրոնի ձգտումն ու հաջողությունըՆախագահի ընտրություններից մինչև 2027-ն ընկած ժամանակահատվածում օրենքներ ու նախաձեռնություններ քիչ կլինեն: Երկրում գործարանային տարածքների ազատականացում, բիզնեսի համար հարկերի իջեցման ծրագիր, կրթական ոլորտի աջակցություն: Երկիրն ավելի գրավիչ դարձավ ներդրողների համար, իսկ գործազրկությունը նվազեց:

Բայց երկրի ներսում շրջապատման կարծիքը փոխվեց. նախագահի ընկալում ներքաղաքում հեռավոր ու բարձրախոս էր թվում: 2018-ի աշնանից սկսած՝ «դեղին ժիլետները» սկսեցին մեծ ճնշում գործել նախագահին: 2022-ի երկրորդ շրջանում Մակրոնը, էլի հանդիմանալով ամբիցիին, կարողացավ հասցնել կենսաթոշակային բարեփոխումները, չնայած ամիսներ տևած բողոքներին:

Ֆրանսիայում այս ժամանակահատվածում դժվարություններ կային финансов հարցերում: Մակրոնի հետ կապված, տնտեսական կառավարությունը զգալի առնչություն ուներ: Երկրում ֆինանսական խնդիրները ուժեղացան, իսկ վերոհիշյալ խնդիրների ճակատում ենթադրական պրեմիա ավարտվեց ավելի վատ:

Մակրոնը չի կարող ընտրություններին մասնակցել երրորդ անգամ, սակայն ժամանակի ընթացքում չի բացառվում, որ նա վերադառնա ընտրություններին: