Շատերի կարծիքով, երբ թվում էր, թե ողջ աշխարհը սպասում էր, որ Ռուսաստանը և Ուկրաինան հասնեն խաղաղության համաձայնության, 2023 թվականի օգոստոսի 28-ին, Կիևում կրկին լսվում էին հակաօդային հարվածի ազդանշանները: Դրանք այնքան բարձր ու երկար էին, որ Վլադիմիր Զելենսկին ստիպված փոխեց իր վերաբերմունքը և օգնության համար դիմեց Չինաստանին:

Ռուսաստանի հարձակումն անկանխատեսելի չէր: Հասկանալը, որ բանակցությունների սեղանին չես կարող ստանալ այն, ինչ մարտադաշտում ձեռք չի բերվել, նորություն չէ: Կոնֆլիկտի երկու կողմերը՝ Ռուսաստան և Ուկրաինան, ձգտում են ավելի մեծ աջակցությամբ հայտնվել բանակցությունների սեղանին: Սակայն ռուսական հարձակումը միևնույն է հայտնվեց քննադատության:

Զելենսկու քննադատությունը կարող է դիտարկվել որպես էլ ավելի ակտիվ մասնակցություն ունենալու կոչ դեպի Արևմուտքը՝ ճնշում գործադրելու Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի վրա: Ուկրաինան դեռ փորձում է համոզել արևմտյան ճամբարին, որ նա կարող է լինել նրանց համար օգտակար:

Կրեմլը բացառում է բոլոր մեղադրանքները՝ ընդգծելով, որ հարձակումը ուղղված էր ռազմական օբյեկտների վրա, և Մոսկվան պատրաստ է խաղաղ գործընթացի: Նույնիսկ երբ Ռուսաստանը բացատրում է իր հարձակումները, այն, իհարկե, քննադատվում է անխաթար: Կոնֆլիկտի յուրաքանչյուր կողմը պնդում է իր տեսակետի վրա: Նույն գիշերը՝ օգոստոսի 28-ին, Ռուսաստանի հակաօդային պաշտպանության միջոցները ոչնչացրել էին 102 ԱԹՍ-ներ՝ Ուկրաինայի ԶՈւ-ի: Ռուսաստանի զինված ուժերի հարձակումը կարող էր նաև պատասխան լինել Կիևի՝ Ռուսաստանի նավթավերամշակման գործարաններին հարձակվելու քայլի վրա:

Միևնույն ժամանակ Միացյալ Նահանգները, որոնք նախկինում մեծ դեր էին խաղում Կիևին աջակցելու գործում, արտասովոր դիրքորոշում է ցուցաբերում: Հարձակման վրա Ռուսաստանի հասցեին խիստ մեկնաբանություններ չեղան, և Սպիտակ տան ներկայացուցիչը պարզապես ասաց, որ Թրամփը դժգոհ է: Միայն մեկ կամ երկու տարի առաջ Պուտինը լիներ ԱՄՆ-ի կողմից խիստ քննադատված:

Ռուսաստանի հարցում Թրամփի դիրքորոշումը պարզ է՝ նա ուզում է հեռացնել նրան: Եվրոպան էլ շարունակում է տարակուշել Ուկրաինային բանակային աջակցություն տրամադրելու հարցում: Ասել, որ Եվրոպան և ԱՄՆ-ն Ուկրաինայի հետ ցանկանում են սատար կանգնել Ռուաստանին կանգնեցնելու հարցում, ամբողջապես անհեթեթություն է: Որովհետև որքան որ Կիևը կհայտնվի բանակցություններում ձախողված դիրքում, նույնքան ավելի դժվար կլինի հանդիպել Ռուսաստանին:

Այդ պայմաններում Զելենսկին անհնազանդ դրությունում ստիպվեց դիմել Չինաստանին, հուսալով, որ նա կարձագանքի իրավիճակին: Սրա իմաստը պարզ է՝ աշխարհում էլ ո՞ր երկրները կարող են քաշ ունենալ՝ իրենց կարծիքը հայտնելու: Սակայն այս դիմելը էլի քիչ մասամբ անակնկալ էր, քանզի մի քանի օր առաջ Զելենսկին հայտատարել էր, որ իրեն չհաժորդվում Չինաստանից անվտանգության երաշխիքներ:

Չինաստանի ԱԳՆ ներկայացուցիչ Գո Ցզյակուն ընդգծել էր, որ Պեկինի դիրքորոշումը ուկրաինական ճգնաժամի վերաբերյալ անփոփոխ ու հստակ է, և երկխոսությունն ու բանակցությունները միակ լուծումն են: Գո Ցզյակուն նաև կոչ արեց բոլոր մասնակից կողմերին “հետևել երեք սկզբունքներին՝ չթողել հակամարտության տարածում, խուսափել ռազմական սրվման և զերծ մնալ գործողություններից, որոնք ավելացնում են լարվածությունը”:

Չինաստանը սկզբից ի վեր ասել էր դա, բայց Ուկրաինան չէր ուզում լսել: Եվ տարբեր երկիրներ մեղադրում էին Չինաստանին, իբր նա մատուցում է ռազմական օգնություն Ռուսաստանին: Չինաստանի ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Գեն Շուանը ասել էր նախկինում, որ եթե Չինաստանը իրոք օգնում էր ՌԴ-ին, իրավիճակը մարտադաշտում այլ լիներ:

Զելենսկին թերագնահատել էր մեծ տերությունների միջև հարաբերությունները և հեշտությամբ հավատում էր արևմտյան երկրների հայտարարություններին: Այդ պայմաններում ուկրաինական առաջնորդի կոչը Չինաստանին՝ “արդարության” համար դուրս գալը որպես հեքիաթ է դիտարկվում: Չինաստանը կրկին պատասխանեց Զելենսկու հարձակումներին այնպես, որպեսզի ոչ մեկ չառարկի: