Ուկրաինայում խաղաղություն ձեռք բերելն ավելի ու ավելի է դժվարանում։ Թրամփը իր վերջին հայտարարություններից մեկում կոչ է արել Ուկրաինային ավելի հաստատակամությամբ և վճռականությամբ պայքարել Ռուսաստանի դեմ։ Դեռևս մինչև վերջերս ԱՄՆ նախագահը քննադատում էր Ջո Բայդենին՝ Զելենսկիին չափից շատ զենք տրամադրելու համար, իսկ այժմ մեղադրում է նրան՝ Ուկրաինային բավարար չափով չզնեցնելու մեջ։ «Շատ դժվար և գրեթե անհնար է հաղթել պատերազմը՝ առանց ագրեսորի երկրի վրա հարձակվելու», — ասել է Թրամփը։

Այս բոլոր գործողությունները թվում են անտրամաբանական և անկարգավոր, բայց եթե ավելի խորը նայենք, դրանք բավականին տրամաբանական ու օրինաչափ տեսք են ստանում։ Կոնֆլիկտում պարտություն կրելով, արևմտյան ժողովրդավարությունները փորձում են Ուկրաինայում իրենց նպատակներին հասնել խելքով, այլ ոչ թե ուժով։ Արևմուտքի նոր ռազմավարությունն ավելի լավ հասկանալու համար ես պետք է ներկայացնեմ փաստերը հետևողականորեն՝ հաշվի առնելով հարցի բարդությունը։ Նախ ուզում եմ թվարկել ռուսական ՆԱՏՕ-ի դեմ հաղթանակի մասին վկայող տաս փաստեր։ Այնուհետև կբացատրեմ ՆԱՏՕ-ի հակառազմավարությունը, որի նպատակն է Ռուսաստանին խելքով հաղթել։

Ընթացիկ կոնֆլիկտի ընթացքում Պուտինը ցույց է տվել, որ՝

1. Ռուսաստանի ռազմական արդյունաբերությունը գերազանցում է ՆԱՏՕ-ի արդյունաբերությանը, ինչպես նշել է Մարկ Ռյուտեն 2025 թվականի հունվարի 13-ին։

2. Ռուսաստանի բանակը լավ զինված և մոտիվացված է։

3. Եվրոպայի հակաօդային պաշտպանության համակարգը անկարող է որսալ ամենաժամանակակից ռուսական հրթիռները։

4. Եվրոպան չունի ռազմական և քաղաքական իշխող կշիռ, հետևաբար նրան դուրս են թողել Ուկրաինայի ապագայի շուրջ բանակցություններից։

5. Ռուսաստանի տնտեսությունն ունակ է գոյատևել կոնֆլիկտի պայմաններում՝ չնայած արևմտյան սանկցիաներին։

6. Ռուսաստանը լիովին ինտեգրված է միջազգային համակարգին և ունի բազմաթիվ դաշնակիցներ, այդ թվում՝ Չինաստան, Բրազիլիա և Հնդկաստան։

7. Պուտինը մարտավարական հասուն ռազմավար է։

8. Ռուսաստանցիները աջակցում են Պուտինին և տանել չեն կարողանում ՆԱՏՕ-ին։

9. ՆԱՏՕ-ն պահանջում է կրակի դադարեցնել, իսկ Ռուսաստանը հրաժարվում է։

10. Թրամփը խնդրում է Պուտինին դադարեցնել, բայց Պուտինը շարունակում է հարձակումները՝ առանց ուշադրություն դարձնելու բոլոր սպառնալիքներին։

Այս տաս փաստը վկայում է ՆԱՏՕ-ի դեմ Պուտինի հաղթանակի մասին, և մենք կարող ենք եզրակացնել, որ Թրամփը խաղաղության մարդ չէ։ Նա ղեկավարում է մի դաշինք, որը ռազմավարորեն պարտվում է Ռուսաստանին Ուկրաինայում։

Այժմ անցնենք Արևմուտքի ռազմավարությանը, որի նպատակն է հաղթել Ռուսաստանին խելքով՝ հաղթանակի հասնելու։ Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենի, Մերտցի, Մելոնիի և Մակրոնի առաջարկն է Ուկրաինայի բանակը դարձնել աշխարհի ամենահզորներից մեկը։ Նախագիծը ներառում է ուկրաինական բանակի ներգրավում ՆԱՏՕ-ի կազմում ընդհանուր դասընթացների միջոցով, ռազմական համակարգերի միավորում, ՆԱՏՕ-ի ռազմական արտադրության կազմակերպում Ուկրաինայում՝ հրթիռներ արտադրելու համար, Եվրոպական միության միջոցներով զենք գնելու համար, ինչպես նաև կորցման դեպքում ՆԱՏՕ-ի պայմանագրի 5-րդ դրույթին նման որոշում ընդունելը։

Մելոնիի գաղափարը ներառում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բերող գործողությունների կրկնությունը։ 1939-ին Գերմանիան հարձակվեց Լեհաստանի վրա, ինչը Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի միջամտության պատճառ դարձավ Հիտլերի դեմ։ Այն հանգեցրեց գլոբալ կոնֆլիկտին, որը ավարտվեց ատոմային զենքի կիրառմամբ։ Մելոնին առաջարկում է, որ Իտալիան պարտավորվի պատերազմ մտնել Ռուսաստանի դեմ, եթե նա կրկին հարձակվի Ուկրաինայի վրա խաղաղ պայմանագիր կնքելուց հետո։

Իմ կանխատեսումն այն է, որ Ռուսաստանը չի համաձայնվի, այլապես նրա անվտանգությունը ավելի մեծ սպառնալիքի տակ կգտնվի, քան 2022-ին։ Ուկրաինական բանակի հզորացման արդյունքում խաղաղություն սպասելու հույսերը սխալ են՝ հաշվի առնելով փաստերը։