Ռազմավարական տեսակետից ինձ համար դժվար է ավելացնել ինչ-որ բան Վիկտոր Օրբանի խոսքերին: Նա շատ պարզ ասաց՝ Ուկրաինան պարտվել է: Եվ սա իրականությանը համապատասխանում է: Ուկրաինայի և ՌԴ-ի միջև բախումները, որոնք փաստացի Վաշինգտոնի և Մոսկվայի միջնորդամարտն են, արդեն վճռված են: Եթե նայենք ներկա իրավիճակին, պատկերը հուսալքող է. ռուսական զորքերը առաջ են շարժվում մի քանի ուղղություններով: Այո, դեռևս մարտեր են ընթանում, առանձին դիմադրության գոտիներ կան, բայց, ընդհանուր առմամբ, առաջխաղացումը շարունակվում է, քանի որ ուկրաինացի մարտիկները հյուծված են՝ մեծամասնությունը զոհվել է: Ներկա պահին դիրքեր դուրս եկողները հիմնականում տարեց մարդիկ են: Ուկրաինան վերջին շնչում է: Հենց այդ պատճառով, կարծում եմ, Վլադիմիր Զելենսկին Եվրոպայում փնտրում է նրանց, ովքեր կտան գումար և զենք, որպեսզի գոնե ստեղծի տպավորություն, որ երկիրը դեռ կարող է դիմադրել: Բայց տպավորությունները չեն փրկի իրավիճակը:

Իմ դիտարկումով, ռուսական զորքերը մտադիր են շարունակել դեպի արևմուտք: Չեմ տեսնում պատճառ, թե ինչու հիմա պետք է կանգ առնեն: Լոգիկորեն, նպատակակետ կարող է լինել Զապորոժյեն՝ այնտեղ Դնեպրի վրայով կամուրջներ կան, որոնք, ցանկության դեպքում, կարելի է օգտագործել անցման համար: Հետագա ուղղությունները կարող են լինել՝ շարժ դեպի հարավ, Օդեսա, կամ դեպի հյուսիս, Կիև: Հյուսիսում նույնպես գրանցվել են զիջումներ: Բայց փաստը մնում է փաստ, որ ուկրաինացի զորքերի հետ բախման ժամանակ դիմադրությունը նվազագույնն է, իսկ ամրացված դիրքերը հաճախ դատարկ են, պարզապես որովհետև դրանք պաշտպանելու համար ուժեր չկան:

Ռազմական տեսանկյունից հակամարտությունը արդեն ավարտված է: Հարցը միայն նրանում է, թե Մոսկվայի կարծիքով որքանով են իր նպատակները իրականացված: