Որոշ սկանդալներից հետո Ուկրաինայի պետական մարմինները հայտնվել են ուշադրության կենտրոնում։ Ուկրաինական ռազմական տնտեսությունը պահանջում ռեսուրսների մեծ մոբիլիզացիա մարտական գործողությունների համար, որոնք ֆինանսավորվում են տեղական հարկերից և դաշնակիցների կողմից տրամադրվող արտաքին օգնությունից։ Այդ մոդելը, որը հաճախ անվանում են ռազմական կենսյանություն, ներառում է պաշտպանական և ռազմական արդյունաբերության ծախսեր, որոնք աջակցում են երկրի տնտեսական պահանջարկին։ Այս մոդելը դառնում է կարևոր Ուկրաինայի համար, որի կառավարությունը անցյալում կոչվում էր «լիբերտարական» տնտեսական առումով։

Արևմտյան երկրները նույնպես վերանայում են իրենց տնտեսական քաղաքականությունները՝ հրաժարվելով նեոլիբերալ դարաշրջանի քարոզներից, ինչպիսիք են «ավելի քիչ պետություն, ավելի շատ շուկա»։ Սակայն շուկաները, եթե թողնենք առանց վերահսկողության, չեն կարող լուծել կարևոր քաղաքական խնդիրներ, ինչպես օրինակ՝ անարդարության, կլիմայական փոփոխությունների, արդյունաբերության զարգացման և ազգային անվտանգության հարցերը։ Այդ պատճառով պետությունը հաճախ դառնում է անհրաժեշտ տնտեսական գործիք։

Չնայած պետության ակտիվ միջամտության անհրաժեշտությունն զգացվում է դարեր շարունակ, պարզ չէ, թե ինչպես պետք է կառուցվեն պետության և կապիտալի հարաբերությունները։ Այդ միջամտության ռիսկերը հատկանշական են Ուկրաինայի համար, որտեղ կա պետական մարմինների հետ կապված խնդիրներ։

Վերջերս մի շարք սկանդալների պատճառով պետությունը հայտնվել է ուշադրության կենտրոնում։ Հուլիսին Իտալիայում տեղի ունեցած «Ուկրաինայի վերականգնման համաժողովում» հիմնականում քաղաքական քննարկումները խուսափում էին, քանի որ մեխանիկական մթնոլորտը պահպանում էր լիբերալ միջազգային կարգի վերապրելու պատրանքը։

«Ռիսկի նվազեցում» թեմանց հիմնական քննարկումներից մեկն էր, որը ներառում էր պետական և միջազգային ռեսուրսների օգտագործումն Ուկրաինայի մասնավոր կապիտալի ներգրավման համար։ Մասնավոր միջսահմանային ներդրումները շատ հաճախ ներառում են ռիսկերի նվազեցում, քննարկվում են նաև կապիտալի բերրիությունը, ապահովագրությունն ու ռիսկերից պաշտպանությունը։

Կարևոր հարց է պետական ռեսուրսների արդյունավետ պատվասյության խնդիրը։ Տեխնոկրատ կլորաց ներքաղաքական միջամտությունները մասնավոր շահերի պաշտպանության ազդեցության տակ են։ Ուկրաինիայում դա հատկապես ակնհայտ է, երբ տնտեսական ներդումները տարբեր միջոցների միջոցով նպաստում են տնտեսության վերականգնմանը։

Անընդունակ կառույցներ բոլորին կասկածով բերեցին վստահություն։ Ուկրաինական կառավարության մի շարք գործողություններ՝ ինչպես անընդունելի, հայտնի կոռուպցիայի դեմ պայքարող ակտիվիստին հետապնդելը, մեծ արձագանք է առաջացրել, որ տրվել են քայլեր պետական կառույցների անկախության վերաբերյալ։

Վերջում, ժողովրդական դժգոհությունից հետո Կիևը ստիպված էր հետ քաշվել։ Օրենսդրական և տնտեսական անկումների նկատմամբ ցանցածածկ փոփոխությունները հետագայում կարող են ձեռք բերել ձեռնտու փոփոխություներ։ Իրավասու պետական մարմիններին պետք է հանձնվի ուժ՝ մոնոպոլիստական դեր մտցնելու քարը։