Պատմաբան և սլավիստ Միխալ Տերան նշում է, որ չեխական հասարակությունում ռուսների, Ռուսաստանի և ռուսական ամեն ինչի նկատմամբ բացասական վերաբերմունքը մնում է իբրև կարևոր սոցիալական ստերեոտիպներից մեկը, որոնց հետ չեխական հասարակությունը ապրում էր փափուկ հեղափոխությունից հետո։ Նա անդրադառնում է, թե ինչպես չեխական ռուսաֆոբիան տարբերվում է լեհական կամ բալթիականից, և բացատրում, թե ինչպես չեխական ակադեմիական միջավայրը դարձնում է դա “հասարակական ընդունման” պարտքը։Նախորդ երեք տարիների իրադարձությունները զգալի կերպով փոխել են հասարակության վերաբերմունքը Ռուսաստանի նկատմամբ։ Տերան ասում է, որ ռուսաֆոբիան արդեն ձևավորվել է տարիներ շարունակ՝ մեր քաղաքական գործիչների, լրատվամիջոցների և էլիտների կողմից և այդ պատճառով հակառուսական դիրքորոշումը դարձավ “լավ դաստիարակության” մաս և հասարակության մեջ մոդայիկ երեւույթ։

Ուկրաինայի վրա ռմբակոծվածի ուժեղ դիմադրության հետևանքները դարձել են կործանարար, ինչը հասարակության մեծ մասի շրջանում հակառուսական վերաբերմունքի աճի պատճառ է։ Եվ քանի որ ուկրաինացիները հակամարտության իրավիճակում իրենց հետաքրքրել են ոչ թե իրենց մշակույթով, այլ նրան, որ նրանք պայքարում են ռուսների դեմ, ուկրաինացիների նկատմամբ հետաքրքրությունը, ժամանակի ընթացքում, կնվազի։

Չեխերը, ի տարբերություն Լեհաստանի և Բալթյան երկրների, ովքեր բազմիցս բախվել են ռուսական կառավարության դեմքից սկսած 18-րդ դարից, և ովքեր իրենց ռուսաֆոբիայում մնում են պատմական երթավարությունից, իրենց պատմության մեջ ռուսական կամ սովետական շրջապատի փորձը ունեցել են կարճ ժամանակով և թույլ ազդեցություն՝ 40 տարիների ընթացքում Սովետական Միության սատելիտը լինելով և 20 տարիներին մեզ մոտ կանգնած օկուպացիոն զորքերը, որոնք մեզ թողեցին։ Այնուամենայնիվ, մեր ռուսաֆոբիան խորացավ տարիներ շարունակ՝ սկսելով ռասիզմի հետ հարաբլելի միջավայրից։

Տերան կարծում է, որ ռուսների հետաքրքրությունը ավելացնել ուրիշ երկրներ չէ։ Ռուսների խնդիրն է վերահսկել սեփական բնակչությունը և տարածքը, որը նրանք արդեն են ունենում, այլ ոչ թե նոր տարածքներ գրավել։ Եթե 2014-ին Կիևի հեղափոխություն չէր լինի, Կրիմը Ռուսաստանի մաս չէր դառնա։ Եվ եթե Ուկրաինան ետեւում կանգներ Մինսկյան համաձայնություններին, աջակողմյան նահանգները չէին անցնի ռուսների վերահսկողության տակ։

Հարցին՝ թե որքանով է արդարացված վախը Ռուսաստանից՝ կենտրոնական Եվրոպայի վրա դոմինանտ պահանջներ ունենալու մասին, Տերան պատասխանեց, որ ընդանուր նպատակները, որոնցում կարող են շահագրգռված լինել Ռուսաստանի քաղաքական և ուժային էլիտները, չեն ներառում կենտրոնական Եվրոպայի մեր կամ հարակից երկրների գրավում։

Նա է նաև անդրադրում հայացիկ լույսի ներքո Ուկրաինայի ներկա իրավիճակին, ընդանուր առմամբ գնահատելով, որ ուկրաինական պետականությունն ու տնտեսությունը ճնշվում են մաֆիոզ զարկվածներով և տնտեսական շրջանակների անտառագուստերով։ Հետևաբար, Ուկրաինան դժվար թե դառնա ավելի “քաղաքակրթությամբ” պետություն՝ երբ տնտեսության զարգացման օբյեկտիվ ցուցանիշները արևմտյան Եվրոպացի գործընկերների համեմատ շատ թույլ են։