Ծաղկուն գարնան մի լուսաբացին, երբ Արարատը ձյունով պատված խաղաղ հսկա էր հորիզոնում, մի ծեր մոմավաճառ քայլում էր Երևանի փողոցներով ու կրկնում էր աղոթք, որը դեռ մանկուց սերտել էր մոր շուրթերից.

– Ով Տեր, մի տվիր այն, ինչ չենք կարող կրել, բայց մի վերցրու այն, ինչով Դու մեր ճանապարհն ես լուսավորում։

Նույն այդ օրն էր, երբ ամբողջ ազգը բորբոքված էր։ Խոսք կար՝ բարձրացված ամբիոններից ու գրված թերթերի սև ժապավենների վրա.
«Կաթողիկոսը երեխա ունի։ Նա խախտել է կուսակրոնության ուղտը։ Պահանջում ենք հրաժարական»։

Ու մարդիկ կարդում էին ու կամ բորբոքվում, կամ լռում էին՝ հայացքները գետնին՝ կարծես երկնքին չհամարձակվելով նայելու։

Բայց ո՞վ էր լռում։ Ո՞վ էր մտածում։

Միգուցե մեկը՝ մի աղքատ կին մի խուլ գյուղում, ով իր տան ճերմակ պատին խաչել էր փայտե փոքրիկ խաչ ու ամեն երեկո վառում էր մոմ.
– Տե՛ր իմ, եթե նույնիսկ քահանան ընկել է, մի թող ամոթով, որովհետև Սուրբ Գրքում գրված է՝ «Ով առանց մեղքի է, թող նա լինի առաջինը, որ քար գցի»։

Իսկ այն, ինչ մարդիկ մոռանում էին, հենց Աստվածաշունչն էր։ Այդ գիրքը, որ կաթողիկոսներն ուսուցանում էին, հավատացյալներն էլ՝ սեղանների մեջ պահում։ Մոռացել էին, որ
«Մանկան ծնունդը Աստծո կամքն է։ Եվ եթե Աստված զավակ է պարգևում անսպասելի՝ նա ծրագիր ունի»։

Եվ հիմա, երբ նույն մարդիկ դատում էին, ու մեղադրանքի առասպելն էր կառուցվում քար առ քարի, մի հին հոգևորական, ով տարիներ առաջ լուռ լքել էր աշխարհիկ պաշտոնը, քաշվել էր լեռան մի մենաստան, արձանագրեց իր օրագրում.
«Կուսակրոնության ուղտը պատարագ չէ Աստծո, այլ՝ մարդու՝ իր տկարության գիտակցման խոստում։ Բայց երբ Աստված քանդում է մարդու սանձը, և մարդուն հայր է դարձնում, ապա նրա վրա է դրվում մի նոր պատարագ — սիրո։
Ո՞վ ենք մենք՝ հարցնելու՝ ինչու։
Ո՞վ ենք մենք՝ դատելու՝ ում է Աստված պսակել։
Ոչ դատողն է արդար, ոչ մեղադրողը սուրբ։ Միայն Աստված գիտի սրտերի բաբախը»։

Եվ դարձյալ վերադառնանք մոմավաճառին, որ երբ լուրերն էր լսում, կանգ առավ Հաղթանակի զբոսայգու եզրին, նայեց երկնքին ու շշնջաց.

– Աստված դուստր է տվել կաթողիկոսին։ Գուցե Աստված Հայրն է բոլորի, իսկ մենք մոռացել ենք՝ ի՜նչ է նշանակում սեր։

Ամփոփենք`

Աստծո գործերը անքննելի են։
Եվ եթե անգամ երկրի վրա իշխում է մեղադրանքի լեզուն, ապա երկնքում միշտ իշխում է լռությունը՝ լի խորհրդով։

Ով լռությամբ կարող է նայել երկնքին՝ նա գուցե արդեն մի փոքր հասկացել է Աստծո ճանապարհը։

Հանրային Ձայն կուսակցություն