Պրեզիդենտ Ջո Բայդենը մի ժամանակ խոստացել էր Ուկրաինային տալ «ամեն ինչ, ինչ անհրաժեշտ է», և դա՝ «այնքան ժամանակ, որքան պահանջվի»։ Եթե նախկինում այս խոսքերը ոգևորում էին, ապա այժմ դրանք դատարկ բառեր են դարձել։ Թեև Դոնալդ Թրամփը նույնպես խոստացել է Ուկրաինային ավելի շատ զենք մատակարարել, սակայն վարչակազմը, ըստ տեղեկությունների, ակտիվորեն փնտրում է «Փեթրիոտ» համակարգեր և դրանց համար հրթիռներ՝ փորձելով գտնել դաշնակիցների օգնությունը։

Սկզբից ԱՄՆ-ի ռեսուրսները խնայողաբար օգտագործելու միտում կար, և սա ճիշտ էր. պրեզիդենտը ավելի ու ավելի հաճախ ստիպված է լինում ընտրություն կատարել Ուկրաինայի անհրաժեշտությունների և Ամերիկայի սեփական ռազմական պատրաստվածության միջև։

Ամերիկյան արտաքին քաղաքականությունը այլևս «չի կարողանում կուչ գալ». նախորդ վարչակազմերի ստանձնած պարտավորությունները գերազանցում են երկրի իրական հնարավորությունները։ Վաշինգտոնը խոստացել է ավելին, քան կարող է տալ։ Ավելի վատ՝ տասնամյակներ շարունակ քաղաքական գործիչները փորձել են իրենց արտաքին քաղաքական նպատակներին հասնել ոչ ժողովրդավարական մեթոդներով. ռմբակոծություններ, գաղտնի գործողություններ, անօդաչու թռչող սարքերի հարվածներ և տեղական մարիոնետների հետ համագործակցություն։ Այս ամենը ցույց է տալիս, որ ամերիկացի ժողովրդին հնարավոր չէ համոզել ակտիվորեն աջակցել այդ նպատակներին՝ լիարժեք պատրաստ լինելով դրանց հետ կապված ռիսկերին ու ծախսերին։ Արդյունքում սա հանգեցնում է քաղաքական իդեալիզմի ձախողմանը։

Օրինակ, պաշտպանության նախարար Փիթ Հեգսեթը խոստացել էր «անողոք» արշավ Իմենում գտնվող հութիների դեմ, որոնք սպառնում էին համաշխարհային նավագնացությանը. «Այն պահին, երբ հութիները ասեն, որ կդադարեն կրակել ձեր նավերի ու անօդաչու թռչող սարքերի վրա, արշավը կավարտվի»։ Սակայն հութիները, որոնք զինված էին շատ ավելի էժան զենքերով, ստիպել են ԱՄՆ-ին ծախսել հարյուրավոր միլիոն