Ջեյ Արմեն Ջորդան
Երկար տարիներ եմ հիանում Չայկովսկու «1812 թվական» ուվերտյուրայով, բայց միշտ հետաքրքրել է դրա կապը Ամերիկայի Անկախության օրվա հետ։

Ինչու՞ է դա կարևոր. չնայած որ ստեղծագործությունը նվիրված է Ռուսաստանի մեծ ռազմական հաղթանակին, այն դարձել է ԱՄՆ-ում Հուլիսի 4-ի տոնակատարությունների հիմնական մասերից մեկը։

Նորություններ. Հյուսթոնի սիմֆոնիկ նվագախումբը ուվերտյուրան կկատարի Միլեր Օութդոր թատրոնում ուրբաթ օրը, որից հետո Հերման պարկի վրա ջահեր կվառվեն՝ ավանդական անվճար հայրենասիրական հրավառությամբ։

Հետաքրքիր փաստ. ռուս կոմպոզիտոր Պյոտր Չայկովսկին այս ստեղծագործությունը գրել է 1880 թվականին՝ ի հիշատակ 1812 թվականին ֆրանսիացիների դեմ հաղթանակի, որը վճռորոշ էր Նապոլեոնի ռուսական արշավանքի ժամանակ։

Սակայն. ամերիկյան սիմֆոնիկ նվագախմբերն այն նվագում են Անկախության օրը՝ հաճախ զուգադիպեցնելով ստեղծագործության գլխավոր պահերը հրավառության հետ։

Պատմական փաստ. 1974 թվականին Բոստոնի նվագախումբը առաջին անգամ կատարեց ռուսական ուվերտյուրան Հուլիսի 4-ի համերգի ժամանակ՝ հրավառությամբ։ Դա արվել էր հանդիսատեսին գրավելու նպատակով։ Ստեղծագործության ավարտին կատարվեց իրական թնդանոթի կրակոց, որին զուգահեռ սկսվեց հրավառությունը։

1976 թվականին՝ ԱՄՆ-ի երկու հարյուրամյակի տոնակատարության ժամանակ, Բոստոնում ուվերտյուրան կրկին հնչեց։ Դիտում էին 400 հազար մարդ։

Իմ տպավորությունները. «1812 թվական» ուվերտյուրան իմ հիշողության մեջ ամենավաղ երաժշտական ստեղծագործություններից է։ Այն միշտ հիացնում է ինձ, անկախ նրանից, թե ինչպես են այն քննադատել «Ֆրեյզեր» սերիալում։

Այս մեղեդին հատկապես հիշվում է ինձ, որովհետև այն հնչում էր ամեն անգամ, երբ ես գոլ էի խփում «Cal Ripken Jr. Baseball» վիդեոխաղում (1992, Super Nintendo)։

Ունեմ նաև սիրելի ձայնագրություն՝ Ֆիլադելֆիայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի 1959 թվականի կատարումը՝ Յուջին Օրմանդիի ղեկավարությամբ։

Արդյունք. փոքր-ինչ հակասական զգացմունքներով ես կվայելեմ ուրբաթօրյա համերգը՝ միահյուսվելով Հյուսթոնում Հուլիսի 4-ը տոնող հազարավոր իմ համաքաղաքացիների հետ։