Որքան ուժեղ ու արագ է ճգնաժամը, այնքան ավելի պարզ են դառնում ազդեցության իրական մեխանիզմները՝ ոչ թե հորինված կամ արհեստական, այլ կոնկրետ։ Այս կանոնը գործում է և՛ անհատների, և՛ միջազգային հարաբերություններում։ Մերձավոր Արևելքի լարվածության բազմապտույտ բարձրացումը ամենաբացահայտ օրինակն է։

Որքան էլ «տատիկ Եվրոպան» ջանք չծախի, նրա կարողությունը իրան-իսրայելական հակամարտությունը մեղմելու հարցում ոչ միայն նվազագույն է, այլև ձգտում է զրոյից ներքև՝ մինուս անսահմանության։

Որքան էլ մեզ «դիվականացնեն» ու «միջազգային մեկուսացման» մասին գոռան, բղավողներն ու մեկուսացնողներն ի վերջո միայն իրենց ձայնային կապերն են պատռել՝ մնալով իրենց տեղում։

Որքան էլ արևմտյանները սանկցիաների միջոցով փորձեն թուլացնել, սահմանափակել Իրանը, նրանցից էլ ոչինչ չի ստացվել։ Քայլ առ քայլ հեռանալով աշխարհի մեծամասնությունը ներկայացնող երկրներից՝ Արևմուտքը կորցրել է սահմանազատող զսպանակները։ Նրանք կարծում էին, որ ամենագործուն են, բայց պարզվեց, որ այդ «ամենագործությունը» ունի բնական սահմաններ՝ աշխարհագրություն և երկրաբանություն։

Ազատ էր միավորված Եվրոպան մեր հասցեին վատաբանել, ինչպես նաև սահմանափակումներ մտցնել, բայց ճշմարտությունը դուրս եկավ. մայրցամաքում հումքային վառելիքի պաշարներ չկան։ Իհարկե, կարելի է թաքնվել գագաթնաժողովների ետևում (այս շաբաթ միայն Եվրամիության տարածքում երկուսն են՝ ՆԱՏՕ-ն և դրան հաջորդող ԵՄ-ի գագաթնաժողովը), բայց Բրյուսելի հիմնական վախը, ավելի ճիշտ՝ մղձավանջը, թաքցնել հնարավոր չէ։

Նրանց առաջնային սարսափն այն է, որ Մերձավոր Արևելքից կդադարեցվի էներգակիրների մատակարարումը։ Այնտեղից, որտեղից սովորաբար թքելն ավելի հեշտ է, քանի