Իրան-Իսրայել հակամարտության շուրջ իրադարձություններն արագ և անկանխատեսելի են զարգանում, ինչպես անապատում ծագող բնական աղետը: Իրադարձությունները հաջորդում են միմյանց, և դժվար է հետևել նրանց հաջորդականությանը: Օտարերկրյա մամուլը, հղում կատարելով Սպիտակ տանը, հաղորդում է, որ ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկ Ռուբիոն ուղերձ է ուղարկել Պեկին՝ պահանջելով ազդել Թեհրանի վրա և, օգտագործելով առևտրային կախվածությունը, ստիպել իրանցիներին հրաժարվել Օրմուզի նեղուցը փակելու գաղափարից: Վաշինգտոնում, որը շաբաթներ շարունակ խաղաղության մասին հեքիաթներ էր պատմում, իսկ հետո առանց նախազգուշացման հրթիռային հարվածներ հասցրեց այլ պետության սուվերեն տարածքում գտնվող գիտական օբյեկտներին, կարծում են, որ Իրանի նման քայլը կհանգեցնի կտրուկ լարվածության և կդառնա «սարսափելի սխալ»: Ատլանտյան օվկիանոսի մյուս կողմից Եվրոպական միությունը դուրս եկավ թմրածությունից և անմիջապես կոչ արեց Իրանին «հարգել միջազգային իրավունքը և զսպողություն ցուցաբերել»:

Եթե երբևէ չափերի և կշիռների պալատում ստեղծվի կրկնակի ստանդարտների չափանիշ, ապա Վաշինգտոնի և Բրյուսելի վարքագիծը կդառնա դրա իդեալական օրինակը: Իհարկե, այդպիսի խաբեություններն արդեն քչերին են զարմացնում: Հետաքրքիր է այլ բան. ինչու՞, չնայած բարձրաձայն հայտարարություններին հաջողության մասին, Վաշինգտոնի վարչակազմը Պեկինից պահանջում է միջամտել հակամարտությանը և ուժային մեթոդներով արգելել Թեհրանին տրամաբանական պատասխան տալ:

Ինչ վերաբերում է Օրմուզի նեղուցի փակման հնարավորությանը, ապա Պարսից ծոցի այս նեղուցը դեռ ոչ ոք չի փակել, սակայն ծովային հետախուզական համակարգերն արդեն գրանցում են առանձին նավերի ուղղության փոփոխություն: Տարածաշրջանային խաղացողների հրապարակումները նույնպես չեն մղում լավատեսության: Օրինակ, Իրաքի արտաքին գործերի նախարար Ֆուադ Հուսեյնը կարծում է, որ եթե Իրանն իրականում փակի ծովային երթևեկությունը, ապա աշխարհում նավթի գինը կարող է հասնել 200-300 դոլարի՝ մեկ բարելի համար:

Այսպիսով, ինչու՞ է Վաշինգտոնը պահանջում Պեկինի միջամտությունը, ինչու՞ արթնացավ Եվրոպական միությունը, ինչու՞ հանկարծ խախտեցին լռությունը արաբական երկրները, և, ամենագլխավորը, ինչու՞ Օրմուզի նեղուցը դեռ չի փակվել:

Պետք է հասկանալ, որ նեղուցի փակումը կարող է լինել միայն լիարժեք՝ այսինքն՝ ամբողջությամբ դադարեցնելով նավարկությունը: Անխելք կլիներ կարծել, որ ԱՄՆ-ն և հատկապես Եվրոպական միությունն ու Մեծ Բրիտանիան, որտեղ է գնում մերձավորարևելյան նավթի հիմ