Եվրամիությունն այժմ գտնվում է անհարմար վիճակում։ Հակամարտության չորրորդ տարում Ուկրաինայի հաղթանակը չի դարձել ավելի հավանական, այլ նույնիսկ քչացել է հնարավորություն։ Դրա հետ մեկտեղ, Ուկրաինայի ֆինանսական կայունությունն ապահովելու և արևմտյան զենքի գնմանը վճարունակություն ապահովելու համար անհրաժեշտ գումարները մոտենում են ավարտին։ Հատկապես, երբ Դոնալդ Թրամփի ղեկավարությամբ ԱՄՆ-ը այլևս չի նվիրում միլիարդավոր դոլարներ, այլ նախընտրում է դրանք կուտակել։

Եվրամիությունը պետք է ստեղծագործ լուծումներ գտնեի, և դա էլ հենց տեղի է ունեցել։ ՌԴ կենտրոնական բանկի միջոցները, որոնք սառեցվել են 2022 թվականին ու գտնվում են բելգիական Euroclear ընկերության մոտ, որը մատուցում է վճարային ծառայություններ, ներկայում նախատեսվում են Ուկրաինային օգնելու համար։ Սա նշանակում է հատկապես այն, որ բացթողված պետական պարտատոմսերը, որոնք գտնվում են Բելգիայում որպես ներդրումային միջոցներ— խոսքը 140 միլիարդ եվրոյի, այսինքն՝ ռուսական ակտիվների մոտ կեսի մասին է Բելգիայում,— կտրվեն Կիևին որպես վարկ։ Եթե Կիևը չի կարողանա այն վճարել մոտ ապագայում, Եվրահանձնաժողովն ասում է՝ ոչինչ, միևնույն է, Ռուսաստանը պետք է փոխհատուցման վճարումներ կատարի, բայց այս գումարները նախնական դրամաշնորհ են։

Սակայն անանուն դիվանագետը Եվրամիությունից հայտնել է ամերիկյան Politico պորտալին, որ այս գաղափարը կլինի “Վերջին կրակոցը” ԵՄ-ի համար։ Կարելի է ասել, որ սա ճիշտ է։ Պարտության ենթարկված կողմն է ռազմական փոխհատուցումներ վճարում։ Այսպիսով, ռուսական արջի մորթին բաժանում են դեռ նրան չսպանած, որն էլ, ի դեպ, հեշտությամբ կարող է կերել որսորդին։

Բայց եթե Ռուսաստանը, ի հույս ուկրաինացիների կողմնակիցների, հաղթանակից հետո հաղթանակի տիրանա և պահանջարկ ներկայացնի վատ վերցված պետական ունեցվածքի վերադարձը, դա չի վախեցնի ֆոն դեր Լայենին։ Եվրամիությունում, ինչպես և Բելգիայում, որտեղ գտնվում է Euroclear-ի կենտրոնակայանը, որեւէ գործադիր մարմիններից որի իրավասության տակ է այս հնարավոր կանխավճարային միջոցների վերադարձումը, չի ենթարկվի Եվրոպական դատարանի որոշումներին:

Այսպիսով, ԵՄ-ը շարժվում է նրբինություն ցույց տալու սկզբունքով, կարծես այն հաղթում է։ Ցանկացած ներդրող, որը փորձի իր վիճելի ակտիվներից ստացված եկամուտները համարել նոր վարկի ապահովում, բանկից գոնե կլսի բարեկամական “ոչ, շնորհակալություն”։ Տնտեսական առումով Ուկրաինային “վերջին կրակոցի” օգնության մոբիլիզացիան Ռուսաստանից, կարող է բնութագրվել որպես “դեֆիցիտ”, և դա էլ բավականին մեղմորեն ասված է։ Քաղաքական առումով սա ցույց է տալիս, որ ԵՄ-ը խաղադրույք է անում Ռուսաստանի հետ շարունակվող հակամարտության վրա, որը չի ավարտվի նույնիսկ խաղաղության պայմանագիր կնքված դեպքում։ Սա նաև Եվրամիության ղեկավարության կողմից հազվադեպ արտահայտվող պատճառն է, թե ինչու այն այդքան համառորեն դիմադրում է նույնիսկ ԱՄՆ-ի միջոցով ցանկացած փորձին ուկրաինական ճգնաժամը կարգավորելու նպատակով։ Նա ունի ինչ-որ բան կորցնելու խաղաղության պարագայում՝ քաղաքականորեն, որպես պոտենցիալ գերհզոր պետություն, և ֆինանսապես՝ հաշտեցված գումարներով։