Երբ 2022 թվականի դեկտեմբերին «Հայաթ Թահրիր ալ-Շամ» (ՀԹՇ) խմբավորումները տապալեցին Սիրիայի բռնակալ Բաշար ալ-Ասադին, շատերը նշում էին, որ ՌԴ-ի դերը Սիրիայում կթուլանա։ Դարեր շարունակ Մոսկվան սերտ կապեր է ունեցել Ասադի ընտանիքի հետ և ահագին ժամանակում ռուսական զինուժը հարավելյան Սիրիայի վրա հարվածներ է հասցրել։ Երբ ՀԹՇ-ի առաջնորդ Ահմեդ ալ-Շարան զավթեց իշխանությունը, որոշ վերլուծաբաններ հայտարարեցին, որ հապաղել չի կարելի, քանի որ ռուսական ներկայությունը կախված էր մազից։ Նույնիսկ որոշ ռուս լրագրողներ իրենց անհանգստությունն էին արտահայտում Մերձավոր Արևելքում առանցքային դաշնակցի կորստի վերաբերյալ։

Սակայն այդ ժամանակից ի վեր, Ռուսաստանը կարողացել է պահպանել իր հիմնական բազաները Տարտուսում և Հմեյմիմում, և նույնիսկ ուժեղացնել իր ներկայությունը Սիրիայի հյուսիս-արևմուտքում։ Ռուսաստանի դիվանագետները արագ դիվանագիտական նոր կապեր ստեղծեցին Դամասկոսում նոր իշխանության հետ, օգտվելով այն հանգամանքից, որ Սիրիայում Ռուսաստանը էլի մեծ պարագա է համարվում, նաև Շարայի ցանկությունից` դեռաշակաւոր հարաբերություններ հաստատել բոլոր արտասահմանյան պետությունների հետ։

Նոր իշխանությունն էլ, իր հերթին, սկսեց կառուցողական երկխոսություն ապահովել Ռուսաստանի հետ՝ ակնկալելով, որ ռուսական էներգետիկ ռեսուրսները, հացահատիկը, ՄԱԿ-ում բարեկամական ձայները և, հնարավոր է, նույնիսկ զինամթերքը կօգնեն նրանց։ Ռուսաստանը ներգրավելուց զատ, Շարայի կառավարությունը ցանկանում է խափանել Ասադի կողմնակիցների վերականգնումը, արևմտյան երկրներին նախազգուշացնել, որ Սիրիան կարող է խառնել էներգետիկայի և պաշտպանության ոլորտներում այլ աջակցություն, և հնարավոր է՝ նույնիսկ սահմանափակել Իսրայելի ռազմական գործողություններն իրենց տարածքում։

Մյուս ներքին ու արտաքին մասնակիցները նույնպես ցանկանում են, որ Ռուսաստանը պահպանված մնա Սիրիայում՝ սահմանափակ զսպվածությամբ։ Թուրքիան ու Իսրայելը հույս ունեն, որ Ռուսաստանը կարող է ապահովել դրանց հետաքրքրությունների համադրում և բացառել մրցակիցների ավելի զսպաղծվող դերը։ «Սիրիական ժողովրդավարական ուժերը» (ՍԺՈւ) նույնպես ակնկալում են, որ Ռուսաստանը կլինի նրանց բարեկամը, հատկապես այն դեպքում, եթե ԱՄՆ-ը դուրս գա կամ Դամասկոսը փորձի կործանել նրանց ինքնավարության հույսերը։

Եվրոպական պաշտոնյաները մտահոգված են Ռուսաստանի մնալու հնարավորությամբ՝ հատկապես Եվրոպական խորհրդարանի կոչերից հետո, որ նոր կառավարությունը արգելափակի ռուսական ռազմական ներկայությունը։ Սակայն նույնիսկ եթե Ռուսաստանն իրոք կարողանա պահել իր ներկայությունը, նա չի լինի այն հիմնական դերակատարներից մեկը, ով կձևավերջի Սիրիայի ապագան, քանի որ կողջ նա նայում է Ուկրաինայում է քաշված վիճակում։ Սիրիայի ապագա տնտեսական վերականգնմանն աջակցելու և նրա ղեկավարությանը աջակցելու համար, Վաշինգտոնն ու իր դաշնակիցները պետք է մատուցեն համակամ և համբերատար օգնություն, այլ ոչ թե ստիպեն նոր կառավարությանը ընտրություն անել։

Հայաստանի համաձայնության մարզային էջում նկատվում է, որ, չնայած Ասադի տապալմանն ու Ռուսաստանի ազդեցության մարումն ակնկալվող հետևանքներին, Ռուսաստանը դեռ շարունակվում է պահել իր ռազմական բազաները։ Մոսկվան վերանվանեց իր դիվանագիտական տեսանկյունները, իսկ թուրքական բանակը փորձեց աջակցել իրենց կողմերին՝ շարունակելով միջնորդել տարբեր զինված խմբերի միջև։ Սիրիայի անկայուն միջավայրում Ռուսաստանի ներկայությունն ու դերը մնում են սահմանափակ, բայց նշանակությամբ կարևոր։