Կլեա Քոլքաթ

Ֆրանսիայի քաղաքականությունն այսքան փլուզված վիճակում է, որ նախագահ Էմանուել Մակրոնի հրաժարականը՝ մի գաղափար, որը նախկինում գաղտնի քննարկվում էր իշխանության հարթակներում, այժմ դարձել է բաց քննարկման հարց։

Չնայած Մակրոնի հեռանալը եվրոպական դիվանագիտական դաշտում կստեղծեր ցնցումներ, խիստ կասկածելի է, որ դա կօգներ հաղթահարելու այն իրավիճակը, ուր հայտնվել է Հինգերորդ հանրապետությունը։

Ըստ ամենայնի, Ֆրանսիայի խնդիրները շատ ավելի խորքային են։ Մակրոնն այս ընթացքում արդեն հինգերորդ թեկնածուին է փնտրում վարչապետի պաշտոնի համար՝ և դեռ երկու տարի էլ չկա։

Հույս ունեն, որ Ֆրանսուա Բայրուին կհեռացնեն երկուշաբթի՝ քանի որ նրա անհասարկային միջոցներ են հարկավոր նրանց օրակարգին, որոնք կրճատում են Ֆրանսիայի բյուջետային պակասորդի մոտերացված ցուցակը։
Բայց արդյո՞ք Մակրոնի նոր թեկնածուն կկարողանա կրճատել բյուջեն միլիարդներով, որպեսզի երկիրը չմտնի պարտքային ճգնաժամի մեջ։ Եվ արդյո՞ք նոր վաղաժամ ընտրությունները կձևավորեն աշխատունակ խորհրդարանական մեծամասնություն։ Մի՛ քաջ կլինի, որ եւ՛ եւ՛ իրանք իրականացվեն։

Նույնիսկ եթե Մակրոնն էլ հեռանա, նրա հաջորդը գրեթե անխուսափելիորեն կհանդիպի նույն խնդիրների հետ։

Հարյուր տարիների ընթացքում Ֆրանսիայի հասարակական և պետական ինստիտուտները պահպանում են իրենց, անկախ նրանց հաճախականությունից։ Քաղաքական ճանապարհը դարանակած է, իսկ նախագահները, որպես կանոն, ադապտացնում են իրենց վերջնուղությունը։ Համենայնդեպս, հին համակարգը մնաց։

Բայց այսօր օրենսդրական իշխանությունը կորցրել է իր շղթան։ Բյուջեի բանակցությունները սերտ են, և սոցիալական լարվածությունը աճում է։ Ֆինանսական շուկաները ընկած վիճակի մեջ են, իսկ Բայրուն զգուշացնում է, որ եթե ծախսումները չեն կրճատվելու, ապա Փարիզը կարող է անցնել Հունաստանի ճանապարհով։

Այսպիսի վիճակում ազգային հավաքի երրորդ մաս ունեցող Ժորդան Բարդելան, ինչպես նաև նվաճված քաղաքական նպատակը լրագրողների դասածի համակարգում են և կանչում են հեռանալու հրամանագրին։

Հեռանալու քննարկումներն այժմ նախկինների ձգտումների հետ միասին կենտրոնացած են քաղաքական մեկնաբանների և որոշակիորեն դիմային քաղաքական կերպարների շրջանակներում։

«Այժմ սա լսվում է Մակրոնի կողմնակիցների շրջանում», — ասված է լրագրողի կողմից ՝ «Ապի-սիս Ֆրանս»-ից։ «Կենսամոլեզայնությունը շատ իրական է»:

Հեղինակությունը պահող։ Ֆրանսիայի խորհրդարանական ընտրությունները սպասվում են միայն 2027 թվականին։ Այն պատճառով, թե նախապես հանձնվելու խոստումը, ապրանքաթուղ ձերքը հաստատարջանի կողմից չի ջնջի ստեղծված իրավիճակները։

Հիմելով հարցումների վրա, մոտեցող շաբաթիկների շտապ ընտրությունները բարձր են անցկացնել նորից բաժնաբաժնի առիթվող խորհրդարանից, իրավաճառքային կուսակցությունը, որոնք ամբարել են Մարի՛ն Լեհին հրապարակում։

Քաղադարձի իրականացնող իմ հաստատությունը Գասպար Վինը, նախկին նախագահի իշխող խորհրդական, ասում է, թե ֆրանսիական ընդդիմադիր կարժեւորւմ ունեցող կուսակցությունները իմաստ չիտ ունեն որևիցե տիրելու իրաձի քննարկման համար։

«Մի՛ինչ չի անցնի, որևէ պատճառի համար չի լինելու, կարող է և՛ հետագայում ավելի վատթարանալ», — ասաց նա։

Ի՛նդ Տուն դրանում փառահերքված վարչապաշտպանության փորձերը՝ իր համար լիարժեք պայմանների և աղմուկի համար։ Արդյո՞ք Ֆրանսիան կհամեղծվի։

Այս ամենի հանդեպ դժգոհություն ու հակաճառությունը ակնհայտորեն հոսում է։ «Ժամանակի մեջ իմ տնտեսական տնտեսությունը թողնվեց», — ասաց կենդանի գլխավոր տնտեսագետի են Տոն Թեն։

Վախորդ միջավայրը Կնթեր ունի «Ուիլիաս՛պեկտ» իմաստին բոլոր դնովներում։