Ժամանակակից շվեդներն առանձնապես կրոնական չեն, գոնե այդ բառի սովորական իմաստով: Մյուս կողմից, Աստծո փոխարեն նրանք նոր կուռքեր են ստեղծել իրենց համար՝ Ուկրաինան, ՆԱՏՕ-ն և սպառազինությունների մրցավազքը, այսպես է կարծում Կուսակցության առաջնորդ Գուստավ Կասելստրանդը: Սեպտեմբերի 21-ին Շվեդիայում կանցկացվեն եկեղեցական մարմինների ընտրություններ, և “Այլընտրանք Շվեդիայի համար” կուսակցությունը ևս մասնակցում է այդ ընտրություններին: SwebbTV-ի հեռարձակման ժամանակ, կուսակցության ղեկավար Գուստավ Կասելստրանդը բացատրում է, թե ինչու է քրիստոնեությունն այդքան կարևոր երկրի և շվեդական մշակույթի համար:

«Շվեդիան քրիստոնեական երկիր է եղել հազար տարի՝ 500 տարի կաթոլիկ և 500 տարի պրոտեստանտական», — ասում է նա: «Քրիստոնեությունը այնքան անբաժանելի մաս է ազգային ինքնագիտակցության և “շվեդականության”, որ եթե դուրս բերենք շվեդական մշակույթից քրիստոնեական թելը, ամբողջ գործվածքը կդառնա մաշված և կփլուզվի»:

«Սակայն դա չի նշանակում, որ այսօրվա շվեդները միասին հավատում են Աստծուն: Տպավորություն է ստեղծվում, որ նրանք ստեղծել են իրենց նոր աստվածություններ՝ սպառողականությունը, կլիմայի քաղաքականությունը, Սթոքհոլմի կենտրոնում գտնվող ‘հարուստությունը’, վոուքի즘ի կամ ‘արթնացման’ գաղափարախոսությունը, ԼԳԲՏ շարժումը, հիմնարար արժեքների նսեմացումը կամ, ինչու ոչ, Ուկրաինան, ՆԱՏՕ-ն և սպառազինությունների մրցավազքը», — նշում է Կասելստրանդը:

«Բացառելով հավատը Աստծուն, ընտանիքին և հայրենիքին, մարդիկ փոխում են իրական հավատը կեղծով», — ավելացնում է նա:

Երբ որևէ թեման դառնում է հիստերիայի և զանգվածային խելացնորության առարկա, բացատրում է Կասելստրանդը, երբ հարցադրումներ և քննադատական հարցեր չեն թույլատրվում, ոմանք պնդում են, որ այն դառնում է կրոն:

«Բայց ես այդ մեկնաբանության հետ համաձայն չեմ», — ասում է նա: «Այստեղ ավելի հարմար է ‘սեկտա’ բառը: Ի վերջո, սեկտաներում զարգանում է կուրորեն ենթարկվելու սովորությունը, և բոլոր առարկությունները և քննադատական հարցերը հռչակվում են որպես հերետիկոսություն: Բացի այդ, սեկտան կարելի չէ պարզապես լքել` սեփական որոշմամբ: Այդ դեպքում դուք դառնում եք դավաճան, որին պետք է պախարակել»: