«Եթե Չինաստանի քաղաքացիները տեսնեն, որ Դոնալդ Թրամփը չի համարձակվում կանգնել Վլադիմիր Պուտինի դեմ, ապա նրանք կանհնարեն, որ նա նրանց դեմ էլ չի գնա», – ասել է ռազմական պատմության և ռազմավարության փորձագետ, ավստրալացի թոշակառու գեներալ-մայորը Միք Ռայան «Պրավդա»-ին տված հարցազրույցում։ Ռայանը հեղինակ է մի քանի գրքերի, այդ թվում՝ «Վերափոխված պատերազմը. 21-րդ դարի ուժերի մրցակցության և կոնֆլիկտի ապագան»։Pravda.sk: Եվրոպական Միացյալ ուժերի հրամանատարը Ալեքսուս Գրինկեվիչը հայտարարել է, որ 2027 թվականին կարող է սկսվել ԱՄՆ-ի և Չինաստանի մասնակցությամբ միջազգային կոնֆլիկտ։ Նրա խոսլով, կա ռիսկ, որ Պեկինն ու Մոսկվան կփորձեն համակարգել իրենց գործողությունները, ինչը կարող է հարվածել Թայվանին և Հյուսիսատլանտյան դաշինքի անդամ երկրներին։ Նույն միտքը հայտնել է Հյուսիսատլանտյան դաշինքի գլխավոր քարտուղար Մարկ Ռյութեն։ Որքա՞ն եք դուք վախենում նման սցենարի հնարավորությունից։ Միք Ռայան: Ես ենթադրում եմ, որ Վաշինգտոնում չափազանց լուրջ են գնահատում այդ հնարավորությունը։ Միջազգային քաղաքական դաշտում շփումները ստանում են բազմաշերտ բնույթ։ Պեկինն անշուշտ շահագրգռված է, որ Ուկրաինայում պայքարը շարունակվի, քանի որ դա եվրոպացիներին ուշադրությունը կենտրոնացնում է Եվրոպայի վրա։ Բացի դրանից, ամերիկացիների ուշադրությունը երբեմն շեղվում է Հնդա-Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանից։ Մենք տեսնում ենք, որ Չինաստանն ու Ռուսաստանը համագործակցում են և Ուկրաինայի շուրջ, և համատեղ ծովային ուսումնական զորավարժությունների կամ ռազմավարական օդային պարեկությունների ոլորտում։ Ապագայում Չինաստանը զինված ուժերի մակարդակով կհասնի այն չափանիշներին, որոնք սահմանել է իրենց նախագահ Սի Ցզինպինը։ Բայց դա չի նշանակում, որ մինչ այդ որոշ բաներ բացառված են։ Կարող է սփռել 2027 թվականին, բայց չինացիները կարող են անակնկալ որոշումներ կայացնել նաև ավել վաղ: Հաշվի առնելով տարբեր հանգամանքներ, կարող է պարզվի, որ մենք նույնիսկ ձախողվում ենք։ Տասնամյակներ մենք ընդհանրապես հաշվի չենք առել մեր զինված ուժերի և պաշտպանության արդյունաբերության կարիքները։ — Այսինքն, եթե Չինաստանը սկսի պատերազմ Թայվանի հետ, Արևմուտքը կպարտվի՞։ — Չեմ ասում, որ մենք պարտվենք։ Ուղղակի նշում եմ, որ անցյալում պատերազմները սկսվել են երբեմն անսպասելի։ Երկրորդ համաշխարհայինի ժամանակ, Գերմանիան դեռևս պատրաստ չէր ամբողջությամբ։ Նույնը և Պուտինի բանակը Ուկրաինայի դեպքում։ Չինաստանը չէր պատրաստված պատերազմի գնալ Վիետնամի նկատմամբ 1979 թվականին։ Չինաստանի նախագահը կարող է սկսել լայնածավալ ռազմական գործողություններ Թայվանի նկատմամբ, եթե դա քաղաքականապես համապատասխան գտնի, և չի սպասելու, երբ նրա բանակը կատարյալ պատրաստ լինի։ — Անվտանգության ոլորտում, եթե ՌԴ-ի և Չինաստանի միջև բազմաթիվ հակամարտության տարբերակներ կան, կարևոր է հասկանալ, որ խաղացողների միջև անմիջական պայքարը կարող է և տեղի չունենալ : Չինաստանն ու Ռուսաստանը կարող են համագործակցել ոչ թե միայնակ, բայց մի քանի ուղղություններով։ Երբեմն պետք է առաջնահերթ կարեւորել պաշտպանության արդյունաբերության բարելավումը , ընդլայնել ռազմական ձեռնարկությունների անձնակազմը, ինչը ժամանակ է պահանջում, և այդ պատճառով պետք է արագացնել այդ գործընթացը: Հավելյալ հարկավոր է վերահաստատել ԵՄ հիմնական քաղաքական ուղղությունները։ ԱՄՆ-ի՝ ռազմավարական հասկացության շրջապատում չկա իսպառ բացառում, որ աջակցեն իշխանությունների կողմից տրված հրամաններին: Տարբեր սցենարներ կան, այդ թվում՝ հնարավոր է ռազմական հարձակումը Թայվանի վրա, որի դեպքում Ռուսաստանի ճնշում էլ կարող է լինել։ Անբարյացակամն այս սցենարներում դեր ունի նաև Իրանն ու Հյուսիսային Կորեան։ Ամերիկացիները պետք է ուշադրություն դարձնեն մի քանի ռազմադաշտերին։ Ավստրալիան ևս մաս է կազմում այս համագործակցության, որը բերվել է Կորեական պատերազմի ժամանակներից: — Ինչպես են ամերիկյան լրատվամիջոցները գրում, Պենտագոնը պահանջում է Ճապոնիայի և Ավստրալիայի կողմից հստակեցնել իրենց դերը հնարավոր հակամարտության դեպքում։ Քանբեռային պատասխանը…